Έχεις γραμμα.....

Μα γράμμα στις μέρες μας?? Εδώ υπάρχει το mail, το facebook, άντε και το κινητό... Μα γράμμα?? Και είσαι και άγγλος τρομάρα σου που θα έπρεπε να είσαι technology freak. Τεσπά....

Και όχι τίποτε άλλο έπρεπε να πάω και από το αρχοντικό Ζησιμοπούλου να το παραλάβω. Που αυτό σήμαινε το κλασικό ντρούγκου ντρούγκου Καλλιθέα - Κηφισιά και από εκεί ποδαράτο ( ευτυχώς ο ήλιος έλαμπε) μέχρι το σπίτι. Ε, ναι δεν υπάρχουν και λεφτά για να παίρνω τον κυρ Λάμπρο (βλπ. οικογενειακός ταρίφας) κάθε φορά που ανεβαίνω στα πατρικά εδάφη των Β.Π....

Που λέτε, ανεβαίνω Κυριακή πρωί, δηλ. μεσημέρι, δηλ, απόγευμα για τον νορμάλ κόσμο, και λέω άντε, ευκαιρία είναι αφού έχω γράμμα από τας Αγγλίας, ας εκμεταλλευτώ και την ευκαιρία για τα ντολμαδάκια της Ορτανσίας. Καθότι η μαμά αν και αρχοντολουσάτη Κηφισιώτισα, στη μαγειρική παίρνει 20 με άριστα το 10....

Ας είναι καλά ο ύψιστος (Βούδας- διότι είμαι και λίγο εκτός με τα θεία και ...τις θείες γενικότερα) είχαν απογευματινό σουαρέ - τσάι σε φιλικό σπίτι οπότε θα έπαιρνα το γράμμα, τα ντολμαδάκια σε τάπερ κι έτσι θα γλίτωνα πολλά του τύπου : - Αννέτα δεν τρως, κι άλλο σκουλαρίκι, πότε θα βάλεις                                                                             μυαλό, πότε θα γίνεις μάνα και μπλα μπλα μπλα....

Τελικά....μήπως να αλλάξω γνώμη για τα θεία?? Καθότι στο ύψος του ΚΑΤ (μακριά από μας) καλεί ο καλός πατερούλης και λέει οτι θα με περιμένουν στον σταθμό διότι δεν έχουν χρόνο...
God loves me!!! Η συνάντηση με το ζεύγος - γονείς κράτησε ένα δεκάλεπτο (ευτυχώς) οπότε ξανά εγώ ντρούγκου ντρούγκου για Καλλιθέα. Όχι τίποτε άλλο με περίμενε και ο Πετράν με τη Σίσυ 
(αυτοί θα τα φτιάξουν ποτέ??) στην πλατεία για coffee...

Τέλος πάντων, για να μην σας τα πολυλογώ (χμμ τσιμουδιά)  ο φάκελος ήταν παχουλός παχουλός...Αποστολέας για μαντέψτε.....ο Ριχάρδος ο μικροτσούτσουνος !!!
Ω ναι! Αυτός...Α τι? Δεν τον ξέρετε?? Καλά δε σας έχω πει για τον πιο μικρό έρωτα της ζωής μου?? Ντροπή! Ξεχνιούνται τέτοιοι έρωτες?? Κι όμως, όταν έχεις να κάνεις με 10 cm maximum, πιστέψτε με, όλες θα θέλαμε να τον ξεχάσουμε... Εγώ όμως, ως γνήσια Ουρσουλίνα πάντα ευγενική...ε, καλά, όχι και τόσο...

Που λέτε, τον Richard τον γνώρισα στας Αγγλίας την περίοδο που σπούδαζα.. Μέναμε στην ίδια εστία και ήταν από τα πρώτα άτομα που γνώρισα. Από εμφάνιση pas mal ! Ψηλός, γεροδεμένος, ολίγον τι ξανθομπούμπουρας βέβαια και κλασικός άγγλος...
Σας έχω πει το βίτσιο μου με την αγγλική προφορά που με τρελλαίνει έτσι?? Ω ναι! Άλλες την βρίσκουν με τους ιταλούς, άλλες με τους ισπανούς, ε εγώ κάτι παθαίνω με το british accent! Τώρα πώς συνδυάζεται το accent ενός άγγλου με τους ελληνάρες που συναναστρέφομαι?? Ε καλά, για την Αννέτα μιλάμε... Τί να κάνω?? Τώρα καταλάβατε γιατί είμαι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν??

Τί έλεγα? Α ναι... Που λέτε με τον Richard, ο οποίος μέσα στην ευγένεια, εξαρχής με βοήθησε με τα κατατόπια της σχολής και γενικότερα να προσαρμοστώ. Είχε και μία λόξα με την Ελλάδα (βλπ. διακοπές Ίο, Φαληράκι), κλασικός άγγλος. Αυτό το "κλασικός άγγλος" όμως, που να φανταστώ οτι ήταν σε όλα κλασικός??

Όχι, δεν αναφέρομαι στο οτι πίνει τσάι στις έξι και μετά ξεκινάει ο μαραθώνιος μπύρας. Μιλάω για το οτι ήταν πιο κλασικός.... ε ναι... αναφέρομαι στα πιο κρυφά προσόντα του για αυτό και το παρατσούκλι! Ουφ! Ούτε να το θυμάμαι δεν θέλω...

Πώς την πάτησα έτσι? Ε καλά είμουν και μικρή εννοώ πιο μικρή και άπειρη... ..

Μετά από ένα τρίμηνο παρέας, ένα βράδυ που είχαμε γίνει ντίρλα, μου έλειπε και ο Γιαννάκης, καθότι τότε τα είχα με τον Johnny the rockabilly  (άλλο τραγικό λάθος), λέω άντε, why not?? Ο Richard είχε δείξει έτσι κι αλλιώς οτι τον ενδιαφέρουν, εκτός της Ελλάδας, και τα ελληνικά προϊόντα, οπότε λέω κι εγώ ας δοκιμάσουμε....Στο ίδιο κτίριο μένουμε, καλός είναι, ευγενικός είναι ψηλός είναι....why not???

Έλα όμως που αυτό το "why not" και η περιέργειά μου για να δω τί λάδι βγάζει η Αγγλία, ήταν huge mistake, δηλ. το "ΜΕΓΑ" λάθος. Το "ΜΕΓΑ"¨μεταφορικά πάντα, διότι....άστα να πάνε! Όχι, δε θα μπω σε καυτές λεπτομέρειες (δεν υπήρξαν κιόλας, και πώς να υπάρξουν άλλωστε). Ανύπαρκτες οι λεπτομέρειες κορίτσα....Στην κυριολεξία...

Βρε δώς του από ΄δω, δώστου από ΄κει, λέω ΟΚ, τότε δεν είχα και την πείρα να κρίνω πριν  αγοράσω, λέω τώρα θα βγει το φίδι, έλα καλέ μου Διαμαντή...άφαντος ο Διαμαντής! Όχι, που θα ήμουν τυχερή... Μα τέτοιο ντερέκι και από γαρίδα γαριδάκι?? Όχι απλά γαριδάκι αλλά extra small τυρογαριδάκι!! Και τώρα τί κάνουν? Καθότι δεν ήθελα και να τον προσβάλω βεβαίως βεβαίως... Think, think.... τί think δηλαδή, ήταν απλό...

- Richard μου τελικά δεν μπορώ....Δεν είναι σωστό να απατήσω τον φίλο μου...
- What??? Τώρα το θυμήθηκες που φτάσαμε ως εδώ??
- Ναι καλέ μου, τώρα το θυμήθηκα....

Τί ήθελε δηλ. να του πω? Πού πας ρε καραμήτρο με το σιουγιαδάκι?? Και μου το είχε πει η Εύη (συμμαθήτρια) : οι Άγγλοι φημίζονται για τα μικρά τους προσόντα.... Ε λέω τί, σε μένα θα τύχει? Να όμως!!

Από τότε λοιπόν ο Richard, αν και το έπαιζε τρελός greek lover και high γκόμενος και wow (ε βέβαια με τί άλλο να εντυπωσιάσει), έμεινε απλά στο ρόλο του friend χωρίς benefits όμως!! Ευτυχώς, το έχαψε το story με τον Γιαννάκη, άσχετο αν εγώ μετά συνουσιάστηκα με άλλα γκομενάκια... και ποτέ με άγγλο βεβαίως βεβαίως....

Mε τον Richard δεν χάσαμε επαφή, καθότι και καλό παιδί. Στην πορεία ανακάλυψε οτι εκτός από τον έρωτά του για μένα (που πολλές φορές δε δυσκολεύτηκε να τον εκδηλώσει) αγάπησε κι έναν Rafaello...Ε ναι.....μεταξύ μας δε θα είχε και μεγάλη καριέρα στα κορίτσια. Είδατε που τα λέω καμιά φορά?? Μετά από μένα το χάος! Βέβαια, ο Rafaello και πολύ του έπεφτε. Αχ, αυτοί οι gay κούκλοι...

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ανοίξω το φάκελο.....Ααααα!! Έχω πρόσκληση σε γάμο!! Ο Richard παντρεύεται.....Αααα!!! (και δεν μπορώ να ουρλιάξω και μέσα στο τρένο) Παντρεύεται το Rafaello....

Πετράκηηηηηη, ετοίμασε τα τσίπουρα!!!!

Run Αννέτα run....

Σφύριξε χαρούμενα μπορείς.....και δώστου σφύριγμα η κυρα Ντέπυ πρωί πρωί.
Αμάν κυρά μου! Πού την βρίσκεις την όρεξη πρωί πρωί...

Ε βέβαια, πως να μην είναι ορεξάτη αφού τα περνάει καλά με το πιπινάκι που έχει τσεπώσει τον τελευταίο μήνα. Από λήσταρχος Νταβέλης η κυρά Ντέπυ μεταμορφώνεται στο λεπτό σε "νιάου" κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο πιπίνος. Έχω χάσει και το λογαριασμό από τότε που ήρθα....Πόσα πιπίνια έχει φάει??? Γιατί τα τρώει λάχανο στο μήνα πάνω. Καλέ, ναι....έχει ξεπεράσει κι εμένα. Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ?? Εγώ κάνω και καμιά παύση από το ένα στο άλλο. Αυτή... απανωτά τα χτυπήματα....Να μας ακούσει και κανείς να πει οτι ζηλέυω. Ε όχι και να ζηλέψω την κυρία Ντέπυ τςτςτςττς,ποτέ των ποτών...

Αλλά, δεν μπορώ αυτό το χαρωπό χαζοχαρούμενο αλα Βουγιουκλάκη ύφος πρωινιάτικα. Ναι, ξέρω μεσημέριασε. Αλλά όταν ξεκινάει η μέρα σου με τηλέφωνο από την αφεντικίνα η οποία μέσα στην τρελή χαρά, ενώ εσύ με την φωνή αλα νταλίκ (βλπ. νταλικέρης βλπ. πάλι χαράματα γύρισα χτες ) προσπαθείς να ξυπνήσεις ε δεν είναι και ότι καλύτερο....

- Μπορείς να μου κάνεις αυτή την εξυπηρέτηση??

- Μάλιστα, να σας την κάνω....πού πρέπει να πάω???

- Εεεε....(παύση καθότι γνωρίζει οτι δεν τα πάω καλά με τις υπηρεσίες του κωλοχανίου βλπ.κράτος)

- Ναι....(λέω)

- Εεεεε....εφορία!!

Παύση....

- Αννέτα, ακούς παιδί μου?

Βρε να ακούσω ακούω, απλά πνίγηκε η φωνή μου με το που άκουσα την μαγική λέξη.

- Μαα....

- Άσε τα μα βρε Αννέτα μου, έχω να πάω τράπεζα να τακτοποιήσω τις πληρωμές.

Ε είπε τη μαγική λέξη "ΠΛΗΡΩΜΗ" που ακούστηκε σαν κελάηδισμα καρδερίνας στα ωραία μου αυτάκια και άντε να της χαλάσω το χατήρι,αφού πληρωμές σημαίνει και μισθουλάκος.

- Δε θα σου πάρει πολύ χρόνο...

Υπολογίζω πόσο χρόνο θέλω, όχι τίποτε άλλο έχω και την στάση - καφέ για να πω τα νέα στον Πετράκη για τα χθεσινά μου χαϊρια. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν την πάτησα. Πλέον μετά τον Richard (θα σας πω και για αυτόν) παίζει τρελό χούφτωμα πριν φτάσω στο σημείο να αποφασίσω για το απροχώρητο βλπ. SEX, οπότε αυτή τη φορά προνόησα. Ευτυχώς δηλαδή. Με φύλαξε το καλό μου χεράκι που έχει γίνει εξπέρ στο χούφτωμα και υπολογίζει τα σαντιμααατρρρ (βλπ.εκατοστά) στο πιτς φυτίλι.

- Πρόστυχη....(η φωνή της Σίσυ από το βάθος)

Όχι θα κάτσω να ανεχτώ extra τυρογαριδάκια. Αμ δε! Μια φορά την πατάς, άντε δύο.

Σηκώνομαι που λέτε, ντύνομαι (κλασικές κινήσεις του πρωινού) με ταχύτητες ιλιγγιώδεις για να προλάβω να πάρω το ρημαδοχαρτί από την εφορία (αφού μου είπε η κυρία Ντέπυ  οτι δε θα μου πάρει πολλή ώρα) και να προλάβω και ένα μισάωρο με τον Πέτρο.
Ευτυχώς! Εφορία - Πέτρος - salόn είναι όλα σε κοντινή απόσταση.

Φτάνω που λέτε στην ωραία εφορία με μια φωνούλα να ακούγεται κάπου στο βάθος "μην συγχιστείς, όλα καλά, έλα ήρεμα, χαμογέλα,think positive "... Άντε να σε ακούσω. Πηγαίνω σούμπιτη στο γραφείο της προϊσταμένης, αφού υποτίθεται οτι είχε ενημερώσει η κυρία Πιπίνοβα για να έχουν έτοιμο το χαρτί. Η προϊσταμένη όμως απούσα. Άδεια αναρρωτική. Ωραία, σίγουρα θα έχει ενημερώσει. Αμ δε! Το αμ δε σήμαινε οτι έπρεπε να περάσω από το ένα γραφείο στο άλλο για να φτάσω στο πολυπόθητο χαρτί.

Θετική σκέψη ήθελες ε? Χαμόγελο ήθελες ε? Ε βέβαια, δεν πήγες εσύ στην εφορία, εγώ πήγα. Εννοείται οτι αμέσως ειδοποιώ την madame Ντέπυ και αφού ρίχνει ένα μπινελικάκι τόσο δα μικρό για την φίλη-προϊσταμένη, μου λέει με εκείνο το faux-χαζοηλίθιο ύφος ( λες και μίλαγε στο πιπινάκι της) :

- Έλα βρε Αννετούλα μου, κάνε το καλό...

Που σήμαινε μία ώρα minimum εκεί μέσα. Βρε, εγώ να το κάνω το καλό, το θέμα είναι μετά ποιος θα κάνει το καλό να φέρνει τα τσιγάρα στον Κορυδαλλό. Υπομονή Αννέτα, υπομονή! Ρε, και η υπομονή πόσα όρια έχει??

Το μόνο καλό που σου κάνει η εφορία είναι οτι φροντίζει για τη φυσική σου κατάσταση. Από τον 1ο στον 4ο, από τον 4ο στο 2ο, από τον 2ο στον 4ο για υπογραφή και καταλήγεις στον 1ο. Υποτίθεται οτι εκεί πλέον τελειώνει το aerobic. Υποτίθεται.... Γιατί με την εφορία ποτέ δεν είσαι σίγουρος πότε θα τελειώσει το training...

Ευτυχώς (είδες βρε άμα σκέφτεσαι θετικά) ο γολγοθάς τελείωσε μετά απο 1 ώρα και 45 λεπτά. Ω ναι! Όχι σώτα, αυτό ήταν ολόκληρο καφάσι ήττας. Και χωρίς καφέ.Και λες ΟΚ, θα την αφήσω να περιμένει και άλλη μισή ώρα.Αμ δε που θα μου πήγαινε καλά...

- Αννέτα μου τελείωσες? Έχει έρθει η κυρία Ευτέρπη για βαφή και σε περιμένει...

Τί της λες?? Καθότι μετά από την επανεμφάνιση της κυρίας Τασίας (βλπ. δημαρχέσενα) η οποία αν θυμάστε είχαν πλακωθεί με αποτέλεσμα να σταματήσει το πέρα δώθε των φακλάνων. Η κυρία Τασία που λέτε, μετά την τελευταία της επίσκεψη σε άλλο κομμωτήριο της περιοχής, κατέληξε με μαλλί πρασινοκαροτί, Λες και η κυρία Ντέπυ έκανε τα βουντού της ένα πράγμα. Οπότε σου λέει από το να παριστάνω τον ευχούλη ας γυρίσω στα παλιά καλά λιμέρια.

Οπότε, γύρισε σαν την βρεγμένη κολοκύθα. Γιατί με κολοκύθα έμοιαζε το κεφάλι της.Μαζί λοιπόν με την κυρά Τασία γύρισε και όλο το υπόλοιπο τσούρμο που όλως τυχαίως είχε εξαφανιστεί. Όλες λόγω υποχρεώσεων...Ναι, ξαφνικά όλες οι κυρίες άνω των 60 γίνανε businesswomen!! Όπως καταλαβαίνετε πλέον υπάρχουν μέρες που όχι να φτύσω, ούτε να αναπνεύσω δεν προλαβαίνω...

Τρέχα Αννέτα!! Και δεν πρόλαβα να πάρω και καφέ!! Νεύρααααα... Και έχεις και την άλλη να σφυράει....Ε βέβαια, ας είχα περάσει κι εγώ ένα υπέροχο βράδυ με πιπίνι και όχι θα σφύραγα χαρούμενα, ολόκληρη Τόσκα θα σου τραγουδούσα.

Αααχ, τι τραβάω! Άντε γιατί περιμένει και η κυρα Ευτέρπη για το χρυσανθοκόκκινο της άμμου!!!

Πετράκηηηηη καφέεε....

Happy birthday Lorenzo

Xρόνια σου πολλά, ότι επιθυμείς!!

Τί να επιθυμείς δηλαδή, που αυτό που επιθυμείς το έχασες προ πολλού! Τώωωρα, κάτσε και κλαίγε!

Έτσι είναι, όταν έχεις το κελεπούρι δίπλα σου. Γιατί περί κελεπουριού ο λόγος. Ποιος λόγος δηλαδή, για μένα λέω. Α, όλα κι όλα, ψώνιο δεν είμαι, αλλά αυτά παθαίνει όποιος τις νύχτες περπατεί!

Ναι, αναφέρομαι στον πρώην μου. Ή μάλλον σε έναν από δαύτους, καθότι σαν μοιραία γυναίκα που είμαι και ερωτεύσιμη ( γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε ), με ερωτεύτηκαν αρκετοί. Άσχετα αν εγώ έκανα το παγώνι. Γιατί άραγε???

Που λέτε, χθες είχε γεννέθλια ο Γιαννάκης. Τί εστί Γιαννάκης? Ένα από τα σταθερά γκομενάκια εκ παρελθόντος. Νεανικός έρωτας ο οποίος ναι ω ναι, ναι σας λέω, έσπασε ρεκόρ.....κράτησε 2 χρόνια. Από τη Β' Λυκείου μέχρι και πριν φύγω για την ωραία Αγγλία.

Εμ, αφήνουμε Γιαννάκη μου τέτοια θεά να σου φύγει?? Γιατί όταν είμασταν μαζί, μου το έπαιζες ο "μοιραίος" της τάξης α λα Lorenzo Lamas της εποχής, κι εγώ το αθώο τότε κοριτσάκι, το έπαιζα η πιστή Πηνελόπη που κάθεται και καμαρώνει τον greek lover του Β3.
Έχε χάρη το ωραίο σου μακρύ μαλλί, γιατί είχα και ένα φετίχ με το στυλ του ροκαμπίλι. (Παναϊα μου, τώρα που το θυμάμαι.....μπλιαξ).

Έλα όμως που το κοριτσάκι ξύπνησε νωρίς, ευτυχώς δηλαδή, και δε θυσίασε το School of Art στο Λονδίνο για τον Johnny. Σιγά που θα έχανα το Λονδίνο. Απαπαπα! Ούτε μία στο δις. Βέβαια, μόλις ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω και το κλασικό " όποιος θέλει ακολουθεί " με το μοιραίο μου ύφος αλα άλλη Γκρέτα Γκάρμπο, (διότι λόγω Ουρσουλίνων είχα και ένα καλάμι καβαλημένο, που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ), η μόνη απάντηση που έλαβα εκ Johnny ήταν ένα " Α, τί μας λες ! "

Μωρέ σας λέω.....

Ε, τους είπα! Γενικά είπα δηλαδή. Μέχρι που πλέον κατάλαβε πως ότι έλεγα το εννοούσα.

Και από εκεί που ήταν ο μοιραίος Lamas του γύρισε μπούμερανγκ και έγινε το λυπημένο λάμα!

Να δείτε κλάμα και κακό ο Johnny ο ροκαμπίλι. Εγώ να χαίρομαι που πετάω προς  Μ.Βρετανία κι εκείνος να με παρακαλάει να μείνω.

Τί λες καλέ μου?? Χάνονται τέτοιες ευκαιρίες??

Άσχετο που κατέληξα μετά. Να μην σας τα πολυλογώ (τι πρωτότυπο) με τον Γιαννάκη κρατήσαμε μια επαφή. Αρχικά πολλά τηλέφωνα και μηνύματα αλλά ποτέ συζήτηση για διακοπές στο Λονδίνο. Ε, κι εγώ κατέληξα στην αγκαλιά του Richard. Πόση υπομονή πια??? Είναι και οι ορμές, ε κοριτσάκι ήμουν (εεεε ακόμα είμαι), μου την έπεσε ο Ριχάρδος ο μικροτσούτσουνος (άλλη ιστορία, να μου θυμίσετε να σας την πω) που δεν ήξερα βέβαια τα προσόντα του μέχρι να φτάσω κρεβάτι μεριά, οπότε μας τελείωσε ο Γιαννάκης!

O oποίος Γιαννάκης, γιατί περί Γιαννάκη ο λόγος, από μοιραίος Johnny μεταμορφώθηκε σε Γιαννάκη με γυαλιά και θέση τραπεζοϋπαλλήλου σε μεγάλη τράπεζα.

Όχι καλέ, δεν έχω τίποτα με τα παλικαράκια στην τράπεζα, με τους μαμάκηδες όμως έχω! Κι ο Johnny έναν έρωτα έχει μετά από μένα. Τη μαμά του. Ευχαριστώ, σε ευχαριστώ υπερδύναμο ον του μυαλού μου που μου έδειξες το σωστό δρόμο!!

Το θέμα είναι οτι κι ο Γιαννάκης περιμένει να του δείξω εγώ το δρόμο προς το γάμο. 

Ω ναι, αν κι έχουν περάσει 10 χρόνια, ακόμα ελπίζει! Θα ελπίζει μέχρι την αιωνιότητα. Τί να σου κάνω καλό μου?? Ας πρόσεχες darling!

Το μόνο χατήρι που του έκανα ήταν να κρατήσουμε μια τυπική πλέον επαφή τις μέρες των εορτών, γεννεθλίων και εθνικών επετείων. Τί να σου κάνω dear?

Τώρα κάτσε και παίξε με τα μπουμμμμερανγκ!!!!

Happy birthday.........

Ladies keep calm....

Απαπα!! Ακόμα 1 είναι?? Αυτοκτονία! Τί κακό σήμερα να μην περνάει η ώρα! Από το πρωί μια περμανάντ και μια βαφή σκάσανε.Ε βέβαια! Πώς να σκάσουν τα ραντεβού όταν η κυρία Ντέπυ είναι μέσα στην παγωμάρα! Η Τζοκόντα πιο χαρούμενο προσωπάκι έχει (τη γλυκιά μου πανωραία!).

Μα κυρία Ντέπυ μου, όταν έρχεται η κυρία Τασία (η μεγαλύτερη κουτσομπόλα της Καλλιθέας), όσο και να μην την γουστάρεις, (γιατί ναι δε θα διαφωνήσω η αλήθεια είναι), ε μην της το δείχνεις. Μην παίρνεις αυτό το ξινό ύφος του limoncello!! Aφού γνωρίζεις οτι σε χρόνο dt μπορεί το salon να μας το χαντακώσει με το γλυκό της στοματάκι.

Ναι, χίλια δίκια τα έχεις, αλλά μην πηγαίνεις να πλακώνεσαι μαζί της. Μα τα βάζουν με τη γυναίκα του δημάρχου Καλλιθέας?? Που τυγχάνει να είναι και το μεγαλύτερο στόμα της περιοχής και περιχώρων??

Ξέρω, σε έφερε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και ήθελες να της χώσεις το ρόλλεϋ στο στόμα, αλλά όπως με έχεις μάθει κι εσύ, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Ακόμα και αν από κορακί μαλλί θέλει να κάνει αυτό το ξανθό της Μarilyn!!

Εεεεε?? Ε, ναι! Ο καυγάς ανάμεσα στην κυρία Ντέπυ και την κυρία Τασία (αυτές κοντέψανε να μαλλιοτραβηχτούν) ξεκίνησε από το στοματάκι της δεύτερης (κλασικά). Ε, και η άλλη τί να σου κάνει? Μα τα βάζουν με την καλύτερη κομμώτρια της περιοχής??

Τώρα, άντε να δω που θα πηγαίνεις να σου πετυχαίνουν αυτό το ακαζού, που μόνο τα χεράκια μου μπορούν να στο πετύχουν.

Όχι τιποτ'άλλο, όλες οι μανταμίτσες γουστάρανε να χτενίζονται εκεί που πήγαινε και η κυρα Τασία! Τώρα?? Κάτσε βάρα μύγες κυρία Ντέπυ. Κι αυτές οι φακλάνες, απαπα οτι πει η δημαρχέσενα! Ε ντροπή!!

Κι εγώ τι φταίω?? Διότι άμα δεν έχει δουλειά, έχει γκρίνια, άμα έχει γκρίνια έχει μούτρα, τα μούτρα φέρνουν κρίση και η κρίση θα με αναγκάσει να μπω στο ωραίο club του ΟΑΕΔ. Καλά ναι, δε θα πάω εκ πεποιθήσεως. Λεφτά υπάρχουν!

Ο κυρ Πάτροκλος κάθε εβδομάδα ρωτάει:

- Παιδί μου, σου φτάνουν? Λεφτά υπάρχουν.Τα βγάζεις πέρα?
- Ναι μπαμπά μου, δε θέλω τίποτα.
- Μα αφού λεφτά υπάρχουν (replay η γνωστή κασέτα)
- Ε άστα να υπάρχουν, δεν τα θέλω!

Ναι ξέρω. Θέλω μούτζωμα. Μέχρι και ο Πετράκης με μουτζώνει πολλές φορές. Γιατί από το παρεάκι της Καλλιθέας, μόνο ο Πετράν γνωρίζει το ποιόν μου. Κι αυτός τα έμαθε μετά από τρελό καρατσεκάρισμα. Και παραδόξως, αν και καφετζής ( ε ρε και να με άκουγε οτι τον αποκαλώ έτσι ) το στοματάκι του στρείδι. Ευτυχώς! Μήπως να τον έπαιρνα κανα τηλέφωνο μπας και περάσει λίγο  η γαμωώρα??

Κι αυτή η κυρά Ντέπυ μπουρου μπουρου δεν έχει κλείσει το στόμα της. Κολλητή με την Vodafone. Και μετά θα γκρινιάζει γιατί της ήρθε 200 γιούρια το κινητό. Και άντε τώρα να της εξηγήσεις. Γιατί εννοείται οτι η madame Ντέπυ ποτέ δεν ακούει τους από κάτω της εκτός και αν αφορά εραστή που τυχαίνει να είναι από κάτω της στη δεδομένη στιγμή!!!

Αννέτα, ντροπή! Σεβασμός! Ε τι σεβασμός, αφού εκείνη έρχεται και μου τα λέει. Κι αυτό το γκομενάκι δεν έδωσε σημεία ζωής από το πρωί. Λέτε να με έφτυσε?? Μπααα, δε νομίζω! Θα μάθω και θα σας πω!

Καλέεεεε, κλείνω, η κυρά Τασία με σκούφο! Τί να θέλει άραγε????

Έχουμε reunion!!!

Έρχεται που λέτε το περιβόητο Σάββατο, το οποίο μέχρι να φτάσει εννοείται οτι προηγήθηκε μία εβδομάδα μέσα στα πάθη!

Όχι ερωτικά πάθη (τι καλά που θα ήταν ) αλλά πάθη - πάθη. Δουλειά μέχρι τις  9.00 το βράδυ συν κάποια extra ραντεβού στο σπίτι (α ναι, είμαι ταλέντο, έχω και τα off the record ραντεβουδάκια, τί καλά να είχα και άλλου είδους ραντεβουδάκια, αααχ ) και όλα αυτά ταυτόχρονα με τα τηλεφωνήματα της Αλέκας, τα οποία κλασικά είναι καθημερινά, για το αν όλα ΟΚ για το Σάββατο, εννοώντας όχι για το αν θα πάω, αυτό ούτε συζήτηση για να ακυρωθεί, αλλά για το αν αποφάσισα τι θα βάλω, τι ώρα θα είμαι εκεί, να μην αργήσω και μπλα μπλα μπλα, για το τι θα έχει το μενού, μέχρι που κατέληξε στο Βασιλάκη, ο οποίος αν και 6 χρονών ακόμα κατουριέται στον ύπνο του.
Τί τραβάω??? Να έχω τα άγχη μου και ξαφνικά να έχω και το άγχος του reunion και τί φέρνει όλο αυτό??? Νεύρααααα!!!!

Ευτυχώς η κυρία Ντέπυ, μπορώ να πω οτι δε μου τσίτωσε το νευρικό σύστημα, μέχρι σήμερα το πρωί που όπως και κάθε Σάββατο, λόγω φορτωμένου προγράμματος, θα έπρεπε να μείνουμε μέχρι τις 7! 7????? Τί να της πω?? Οτι δεν μπορώ γιατί έχω σουαρέ στη Φιλοθέη και πρέπει και να ετοιμαστώ?? Ούτε λόγος....

Μεταξύ των λαλίστατων ραντεβού, καθότι τα Σάββατα οι πελάτισσες που έρχονται χαλαρές για κους κους και μιζανπλί, εγώ να κάνω υπολογισμούς για το οτι πρέπει σε μισή ώρα να έχω γίνει θεά (όχι για τον ξάδερφο Μιχάλη), να πάρω μετρό μέχρι Πανόρμου και από εκεί με την Έρση (άλλη συμμαθήτρια) και τον Μενέλαο (σύζυξ), να πάμε στης Αλέκας.
Και τί είμαι?? Super ηρωίνα για να τα προλάβω όλα μέχρι τις οκτώμισι??? Αααχ, πότε θα πέσω στην ηρωίνη??

Τελικά, να μην σας τα πολυλέω, πρόλαβα και θεά να γίνω (με το δικό μου τρόπο πάντα βεβαίως βεβαίως) και οκτώμισι να είμαι στην Πανόρμου, όπου η Έρση, κλασική πισωμαχαιροβγάλτης, με υποδέχτηκε με αυτό το στυλάκι "Αχ χρυσό μου μα πόσο χαίρομαι (καλά, μην χεστείς από την τόση χαρά) που επιτέλους θα τα ξαναπούμε όλες (οι καρακάξες) μαζί" .

Όχι, το καρακάξες δεν αντιπροσωπεύει τα κορίτσια,(η αλήθεια να λέγεται) αλλά όταν σκάνε τα καυστικά σχόλια για τα χαϊρια της κάθε μιας, που απλά τα πετάνε με ευγενικό σκυλίσιο τρόπο, όλες μετατρέπονται σε ευγενικά κοράκια έτοιμα να σε κατασπαράξουν.

Μετά από κανένα μισάωρο διαδρομής και ακούγοντας για τα κατορθώματα του γιου της Έρση ( ευτυχώς ο Μενέλαος λιγομίλητος), φτάσαμε στο σπίτι της Αλέκας. Τέτοια φωταγώγηση ούτε Πρωτοχρονιά.

Ευτυχώς δεν είμασταν ούτε πρώτοι ούτε τελευταίοι. Αρχίσανε τα κλασικά ματς μουτς, και τα ααχ πως ομόρφυνες και τί ωραίο συνολάκι.... 
Οι άντρες ευτυχώς έχοντας μάθει τι εστί Ουρσουλίνες ( ο καθένας από προσωπική πείρα με την κάθε μια) ξέρανε οτι απλά θα είχαν το ρόλο της γλάστρας. Η εκδίκηση των γυναικών. Γιατί κάθε γυναίκα - γλάστρα γουστάρει κάποια στιγμή ο άντρας να παίξει αυτό το ρόλο.

Μετά την ξενάγηση στο υπερπολυτελές σπίτι, (γιατί και μια φιγούρα η Αλέκα θέλει να την κάνει), αν και στα τόσα χρόνια που βρισκόμαστε, πάντα στο σπίτι της Αλέκας γίνονται τα σουαρέ (τουλάχιστον τα επίσημα, γιατί ανεπίσημα υπάρχουν πάντα κάποιες συναντήσεις στις οποίες εγώ ΕΥΤΥΧΩΣ δε χωράω λόγω του οτι βρίσκονται με παιδιά και λοιπή κουστωδία, μακριά από μένα), καθίσαμε στο υπερπολυτελές καθιστικό (ναι το τονίζω συνέχεια για να καταλάβετε οτι όλα εκεί μέσα ήταν με την τελευταία λέξη της μόδας φτιαγμένα).

Αχ κοριτσάκια μου, που να τύχαινε να σας καλέσω εγώ, και που να χωρέσετε στο δυαράκι μου. Ναι οκ, αν αποφάσιζα reunion θα έπρεπε να καλέσω τις πρώτες βοήθειες (βλπ. μαμά Ορτανσία) που θα έπρεπε να μετατρέψει το σαλόνι-αντικερί της ( α ναι, ένα κόλλημα η μανούλα το έχει με τα κομμάτια-μαυσωλεία) σε πεδίο μάχης για τις κορασίδες των Β.Π.
Γιατί ναι, ξέχασα να επισημάνω οτι πέραν της Έρση, που επέλεξε ένα διαμέρισμα στο Λυκαβηττό, όλες οι υπόλοιπες τσούπρες ούτε λόγος να μετακινηθούν από τα Β.Π.

Εκεί που λέτε που αναλωνόμαστε σε συζητήσεις κλασικές που γίνονται κάθε φορά,(απο το τι είναι η τελευταία λέξη της μόδας, ποια παράσταση είδαν τελευταία, για την πρόοδο των παιδιών τους στο σχολείο), εγώ να προσπαθώ να βρω τρόπους να ξεφύγω από όλα αυτά, ξαφνικά ακούω και την ερώτηση :

- Εσύ Αννέτα ? Πώς πας?

Εκείνη την ώρα εγώ είχα αφεθεί σε ένα γλυκό ύπνο μιας και ήμουν και κομμάτια όλη την ημέρα και το τελευταίο που με ένοιαζε ήταν το κους κους και το φτυάρισμα για την πεθερά της Τζούλυ.

- Εγώ? Τί εγώ? Α εγώ (ναι, υπήρχα κι εγώ σε αυτή την παρέα). Εγώ....όλα καλά...

- Σκέτο καλά??

- Ε ναι κορίτσια μου, σκέτο καλά....Άντε βάλτε και λίγο ζάχαρη να το κάνουμε μέτριο...

Τί να αρχίσω να λέω στις κοκότες? Αυτές κάθε φορά περιμένουν καμιά περίεργη περιγραφή που θα τις βγάλει από τον προσωπικό τους λήθαργο, ε αλλά και κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια, δεν είχα και διάθεση μετά την τελευταία σώτα με τον DJ (θυμάστε τα χαϊρια του ε??)

- Έλα βρε Αννέτα, πες μας τίποτα.... Εσύ είσαι μέσα στην τρελή χαρά συνήθως, τί έχεις πάθει??

Άντε τώρα να τους εξηγήσεις οτι η δική μου βαρετή ζωή δεν έχει καμία σχέση με την δική τους βαρετή, εις διπλούν, ζωή

- Tίποτα κορίτσια μου....απλά κούραση....

- Κανένα γκομενάκι??

Αυτή ήταν η φωνή της Τζούλυ, της αρχιθάφτρας, η οποία ως doctor κουτσομπόλα της παρέας ήθελε να τα ξέρει όλα "εξαπανέκαθεν"!!

Με την ερώτησή της βέβαια, είδα αρκετά κεφαλάκια να στρέφονται προς το μέρος μου, μέσα σε αυτά και του Μιχάλη (υποτιθέμενο conne που εννοείται ούτε βλέφαρο δεν του είχα ρίξει)/

- Μπααα....

- Τί εννοείς μπααα....

- Μπααα...(όπως μπακούρι ίσως??)... ε, όλο και κάτι παίζει...αλλά τίποτα σημαντικό.

- Αχ, πότε θα σε παντρέψουμε??

- Ε, θα με παντρέψετε κι εμένα ρε κορίτσια, ακόμα μικρή είμαι...

- Δηλ. Αννέτα πόσο είσαι?? ( ακούστηκε μια βαρβάτη φωνή από την άλλη μεριά του καναπέως)

Ήταν ο Μιχάλης, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε βγάλει τσιμουδιά. Μην κάνεις το λάθος Αννέτα, η γράψτον ή απάντησε αλλά μην πάρει και θάρρος.

- Είμαι όσο μεγάλη φαίνομαι (τι να πω μπροστα στις κάργες μου, που αν και συνομίληκες φαίνονται όλες άνω των άντα) και άλλο τόσο μικρή στα μυαλά...Ακόμα τρώω κρεμούλες....Κορίτσια, όταν κάαααααποια στιγμή μεγαλώσω θα σας το πω.....Έχουμε υποψήφιους γαμπρούς τα παιδιά σας (αν και δε νομίζω οτι θα γούσταρα να έχω πεθερά κάποια από δαύτες...απαπαπαπα)

Ευτυχώς, η συζήτηση κόπηκε εκεί.Ο Μιχαλάκης, μετά από το απαξιωτικό μου ύφος, γιατί η αλήθεια είναι οτι δεν γουστάρω πολλά πολλά, ξέρω να κόβω τον αέρα (ααααχ, εμένα πότε θα μου δώσει κάποιος λίγο αέρα??), ευτυχώς σταμάτησε να ασχολείται μαζί μου και οι τσούπρες γύρισαν στο κλασικό θέμα.....μαγειρική!!

Θεέ μου, τι βαρετά! Πώς γινόμαστε? Πώς μας εξελίσσουν έτσι?? Νιώθω τόσο τυχερή....ναι οκ, μπορεί να μην έχω μια αγκαλιά το βράδυ, μπορεί να μην έχω τα παιδιά της Rosemary, γιατί η αλήθεια είναι οτι λένε ότι τα παιδιά και ο γάμος σε αλλάζουν, αλλά βλέποντας τις πρώην φιλενάδες μου λέω ΟΧΙ δεν θέλω....ή μαλλόν....ζε σέλω!!! Γιατί ναι, νιώθω ακόμα το μικρό κοριτσάκι που η μόνη της έννοια μετά από μια κουραστική μέρα είναι.....πού θα τα πιούμε σήμερα??

Ώπα, για να πάρω τον Πετράν! Ώρα να φεύγω από δω μέσα...αρκετά έδωσα το παρόν, ας πάω να το δώσω και πουθενά αλλού.

Ώρα για τσάρκα και άσε τα κορίτσια να ψήνονται!

Α ρε Αλέκα, ελπίζω το επόμενο reunion να είναι σε κανα 2 χρονάκια, όχι τιποτ'άλλο να έχω μεγαλώσει και λίγο!!!!!!!

Mη με ξυπνάς απ'τις 6 madame!

Ντριιιν.....ντριιιιιν....ε ντριιιν λέμε!

Πώς τρελλαίνομαι όταν χτυπάει το τηλέφωνο πρωί πρωί και κυρίως όταν είναι μέρα ρεπού, ήτοι Δευτέρα!

Όλοι, μα όλοι γνωρίζουν οτι η Δευτέρα είναι μία ιερή μέρα για μένα ο ύπνος δε, η μεγαλύτερη ιεροτελεστία, που σημαίνει οτι μέχρι τις 2 με 3 το μεσημέρι δεν θέλω κιχ....

Ποιός διάολος είναι πρωί πρωί, μέχρι να βρω και πού είναι χωμένο το κινητό, δε σταμάταγε κιολας, το ντριιιν τρύπαγε σαν κομπρεσερ μέσα στα μηλίγγια μου.

- Ποιός??
- Έλα ρε παιδάκι μου πια.... τί......κοιμάσαι??
- Όχι καλέ, γεμιστά έφτιαχνα....
- Στις 9 το πρωί?? Δε δουλεύεις??
- Hellooooo....it's Monday! Ποιός?? (γιατί ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος είναι)
- Εγώ είμαι καλέ....
- Εσύ? Και ποιά είσαι εσύ??

Ναι οκ, πρωί πρωί δε θα κάτσω να είμαι και ευγενική εφόσον μου διέκοψες εκείνο το ωραίο όνειρο με τον ψηλό μελαχροινό θεό, που τρέχαμε στην παραλία σαν άλλοι Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και την άλλη, δε θυμάμαι πώς την λένε.... θα θυμηθώ.... θα ρωτήσω την κυρία Ντέπυ αύριο, αρκεί να το θυμηθώ.

- H Αλέκα είμαι καλέ....
- Έλα ρε Αλέκα πρωί πρωί, στον ύπνο σου με έβλεπες??

Τί εστί Αλέκα....
Η Αλέκα είναι συμμαθήτρια από το σχολείο, η οποία από καλή επαναστάτρια και αργότερα ενεργό μέλος της Greenpeace, κατέληξε μαμά δύο τέκνων και ενός συζύγου - μεγαλοδικηγόρου, ο οποίος καθαρός φαλλοκράτης, ήθελε τη γυναικούλα του στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδάκια της και τις υπόλοιπες ώρες να χαζολογάει μεταξύ μανικιούρ, κομμωτηρίου και κουμ καν με τις φιλενάδες....

Ποιά η Αλέκα, η επαναστάτρια. Τί σου είναι τα φράγκα ε??

Στο μόνο πράγμα που η Αλέκα ήταν κάθετη, ήταν η φασίνα και το φακιόλι, γι'αυτό και ο δικηγόρος του διαβόλου (γιατί δεν είναι και ο πιο άγιος άνθρωπος) της εξασφάλισε την Ναργκίς εκ Φιλιππίνων για το μαγείρεμα και τις δουλειές.

Στο θέμα όμως των παιδιών δεν υπήρχε περιθώριο συζήτησης..... Αλέκα - μαμά - εκπαιδευτής και ορισμένες φορές παιδευτής!! Γιατί μπορεί ο Black Joe να έκανε το Αλεκάκι νοικοκυρούλα, αλλά εκστασιάζεται από το επαναστατικό παρελθόν της φιλενάδας.

Το ερώτημα είναι: τί κοινό έχω εγώ με την Αλέκα??

Αααα όλα κι όλα. μπορεί οι ζωές μας να είναι τελείως διαφορετικές, και πέραν του μηνιαίου ρεκτιφιέ - μαραθωνίου που της κάνω στο σπίτι και ξέρω οτι ποτέ δεν τελειώνουμε στο πεντάωρο ( διότι για την Αλέκα το μαλλί είναι ιεροτελεστία ), δεν υπάρχει κάτι άλλο κοινό.

Εκείνη αφοσιώνεται στο ποιό Play mobil βγήκε τελευταία ενώ εγώ με το ποιό είναι το πιο in στέκι για το Νοέμβριο στα Εξάρχεια.

Βέβαια, να το ομολογήσω, είναι ευχάριστη τύπισσα όταν μιλάμε, και πάντα αναπολούμε τις μέρες του σχολείου, κυρίως τις πλάκες που κάναμε στη γαλλικού, εκείνη τη madame με το ροζ μαλλί, την madame Pauline.... Αχ....μα πώς περνάνε τα χρόνια.....

O λόγος που με πήρε η Αλέκα πρωί πρωί, που για εκείνη το "9" σημαίνει οτι σχεδόν είναι μεσημέρι, ήταν το reunion της τάξης με τα κορίτσια.
Αμάν ρε Αλέκα, αφού ξέρεις οτι δε τα γουστάρω αυτά τα reunions, γιατί επιμένεις κάθε φορά?? Όχι τίποτ'άλλο, αυτή που τα οργανώνει είναι η ίδια και πάντα στο σπίτι της, και όλως τυχαίως γίνονται πάντα μόλις τελειώσει με το καινούριο maison decoration!!

Naι, το σπίτι της Αλέκας είναι όντως λες και έχει βγει από αυτά τα περιοδικά που πάντα τα κοιτάς και αναρωτιέσαι : "εγώ πότε θα γίνω πλούσια οέο??"

- Αλέκα μου, δε θα μπορέσω να έρθω (χωρίς καν να έχω ρωτήσει το πότε, πώς και γιατί )
- Δεν παίζει καλή μου reunion χωρίς εσένα....

Ναι, η αλήθεια είναι οτι στα reunions με τα κορίτσια τα περνάμε φίνα, κι αυτό γιατί κάθε φορά περιμένουν τα συναρπαστικά μου νέα από τη συναρπαστική ζωή που νομίζουν πως έχω, καθότι η μόνη single της παρέας από το παρθεναγωγείο, και ναι όλες οι παντρεμένες θεωρούν οτι μια single έχει μια συναρπαστική ζωή.
Άντε τώρα να τους πείσεις οτι η συναρπαστική ζωή μου περιλαμβάνει το κομμωτήριο της κυρίας Ντέπυ, τα μοναχικά βράδια με τα πιτζαμάκια - αρκουδάκια και τα ΣΚ έξω με τα αλητήρια φιλαράκια μου. Ε, εκείνες όλα αυτά τα θεωρούν extraordinary!!!

Μάλλον, πιο πολύ εκστασιάζονται με οτι απλά ξέφυγα από τον κατεστημένο τρόπο εξέλιξης : αποφοίτηση με καλό βαθμό - σπουδές στο εξωτερικό - γάμος με κάποιο επιτυχημένο - οικογένεια - τάφος!

Ε ναι, εκεί εγώ πάτησα πόδι πριν βρεθώ με το ένα πόδι στον τάφο. Γιατί ναι,οκ, μπορεί να ήθελα να είμαι με τον super wow γκόμενο, αλλά χωρίς το υπόλοιπο παραμυθάκι με το αίσιο τέλος...

Να μην σας τα πολυλογώ. (ξέρω ξέρω αλλά ακόμα να με μάθετε??) προσπαθούσε πόση ώρα να με πείσει οτι θα είναι όλες οι κοκόνες μαζεμένες και πάντα μετά των συζύγων ή αρραβωνιαστικών τους, που σήμαινε οτι έπρεπε να βρω και συνοδό. αν και δεν ήταν λίγες οι φορές που πήγαινα μόνη μου.

- Αλέκααα, δεν παίζει....
- Καλέ, μην αγχώνεσαι, θα είναι και ο Μιχάλης....
- Μιχάλης??
- Ναι καλέ, ο ξάδερφος μου....

Αααα, πες το έτσι καλή μου, οτι το reunion έχει κι ένα σκοπό.....γιατί όλες οι κοκότες είχαν βάλει αμέτι μουχαμέτι να με αποκαταστήσουν.
Και όλο το κουβεντολόι περί "γουστάρω την ανεξαρτησία μου, και είμαι καλή όπως είμαι" κάθε φορά μάλλον τσάμπα σαλάκι χάλαγα, και όλο το παραμυθάκι με την single φιλενάδα που μάλλον στα μάτια τους ως γεροντοκόρη φαίνομαι, πήγαινε εννοείται στο βρόντο.

Αφού ξέρεις βρε Αλέκα μου οτι δεν τα γουστάρω αυτά, θέλω μόνη μου να βρίσκω τον ένα και μοναδικό γκόμενο του μήνα και μπλα μπλα μπλα, εννοείται οτι δεν θα έβγαζα άκρη με την Αλέκα.

Τεσπα, επειδή δεν είχα και άλλη όρεξη για περαιτέρω κουβέντες, καθότι δεν είχα πιει και καφέ, απλά μου έθεσε ντεφάκτο οτι το Σάββατο και ώρα 21.00 θα είμαι στο σπίτι της και .....σντουπ μου το κλείνει και στη μούρη.

Ααααα τρελλαίνομαι να μου το κλείνουν στη μούρη....αλλά τέσπα, πώς να παρεξηγήσεις μία τρελλαμένη μάνα?? Καθότι ανεξαρτήτου ηλικίας μία μάνα είναι μάνα..

Πώπω τί μας βρήκε Δευτεριάτικα. Έχω 5 ολόκληρες μέρες διότι η σημερινή είναι αφιερωμένη στη πάρτη μου, για να βρω τη δικαιολογία ( μόνο πάνω από το πτώμα της ) για να γλυτώσω το reunion!!!!!


TO BE CONTINUED......

Η Αννέτα και ο "ακάλυπτος" εραστής

"Καλέ έλα εδώ! Πού πας??"

"Όπου θέλω πάω, σιγά μη σου δώσω και λογαριασμό"

Δε φτάνει που πρέπει να πληρώσω και 20 γιούρια ταξί για να πάω σπίτι μου, μιας και μένεις και στου διαόλου το κέρατο.

Μα τί μου ήρθε κι εμένα μου λέτε?? Ε βέβαια, αφού είχα λυσάξει με εκείνο το γαλανομάτη DJ που τον κόζαρα τόσο καιρό. Ε και να που μετά από καταθέσεις τόσων ημερών σε καμικάζι στο μαγαζί που δούλευε, επιτέλους ένα Σάββατο βράδυ το χτύπησα το λαυράκι. Έλα όμως που τα φαινόμενα απατούν και το λαυράκι αποδείχτηκε ροφός!!

Όχι, όχι μη βιάζεστε να βγάλετε συμπέρασμα. Εμφανισιακά το γκομενάκι πολύ super, όπως και στα προσόντα που δεν είναι και τόσο εμφανή. Ως ένα σημείο δηλαδή γιατί ποτέ δε φτάσαμε στο μοιραίο, το οποίο μπορεί και όντως να ήταν μοιραίο.

Αφού λοιπόν επιτέλους αποφασίζει να μου κλείσει το μάτι κατά τις 4 το πρωί, αν και στην αρχή νόμιζα οτι το έκλεινε στον νταγκλαρά που στεκόταν πίσω μου (γιατί με τους άντρες ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη), αρχίσαμε τα κλασικά ψου ψου ψου.

Αχ, πως τα βαριέμαι ορισμένες φορές αυτά τα "to know us better" κουβεντολόγια. Αφού και οι δύο ξέρουμε που θέλουμε να φτάσουμε. 

Ναι οκ, μέχρι να φτάσουμε έχουμε κάποιο μέλλον, δεν αντιλέγω..

Να μην σας τα πολυλογώ (γιατί πάλι θα λέτε οτι άνοιξα το κασελάκι της πολυλογίας), αφού τελειώνει το πάρτυ γύρω στις 6 το πρωί και αφού κοντεύουμε να το κάψουμε το θέμα από το πολύ ψήσιμο, βροντάω το παρεάκι το γνωστό (Πέτρο & ΣΙΑ) σύξυλο (τι το ήθελα, πιο καλά να πήγαινα μαζί τους για βρώμικο και ας μην το τρώω καθότι και λιτοδίαιτη) και φεύγω με τον ιππότη της ασφάλτου.

Ναι καλά, από τις πολλές ταινίες το έχω κάψει, γιατί ο γαλανομάτης, Χρήστος στο όνομα, είχε απλά ένα πρι πρι του 1800, και όχι τη μηχανάρα που περίμενα να έχει ένα ντερέκι σαν και του λόγου του.

Έλα παιδιά, δεν είμαι κακιά, αλλά μην μου το παίζεις και θεός με το πρι πρι, γιατί απλά δεν είναι οτι δεν έχει λεφτά (το φυσάει ο τύπος) αλλά και καλά δεν έχει χρόνο να αποφασίσει αν θέλει Vestrom ή BMW...

Μετά από μια διαδρομή μισής ώρας και αφού το έχω δαγκώσει για τα καλά, γιατί ναι μπορεί να είναι Νοέμβρης μήνας και ο καιρός να έχει τρελλαθεί στο Ελλάντα, αλλά και στις 6 το πρωί να μπαίνει ο αέρας μέσα από το μίνι δεν είναι και ότι καλύτερο.

Φτάνουμε που λέτε στο loft του κυρίου, (άμα σας λέω εγώ οτι το φυσάει αλλά who συγκινείται) στα Βριλήσια, και συνεχίζουμε να το ψήνουμε.

Και μπούρου μπούρου, και από δω κι από εκεί σε σημείο να αρχίσω να γλαρώνω αλλά να μην το δείχνω, λέω δεν μπορεί κάποτε θα φτάσει και στο ψαχνό, αλλά μάλλον ήθελε να το παίξει gentleman.

Ως εδώ ωραία και καλά.....Σιγά σιγά αρχίζουμε την κυρίως συνταγή...Όχι καλέ, δε θα μπω σε λεπτομέρειες, βλαμμένη είμαι??

Έλα, για μαζέψτε το σαλάκι που θέλετε και hot details...Όχι οτι υπήρξαν κιόλας...Χμ, γιατί δεν υπήρξαν??Εμ δε με αφήνετε να σας τα πω.

Την επίμαχη λοιπόν στιγμή που όλα είναι στο φόρτε τους και επιτέλους είναι να πάρει την Πόλη, κατεβάζω ρολλά και λέω.

- Εεεπ, κράνος.

-Τί κράνος.

- Κράνος παιδί μου....πως το λένε,"σκουφάκι"!!

-"Σκουφάκι"??

- Ναι καλό μου, "σκουφάκι"!

- Τί σκουφάκι??

- Όχι αυτά με την φούντα....τα άλλα τα σκουφάκια!

- Δηλαδή??

- Πφφφφφ, προφυλακτικό dear!

- Προφυλακτικό??

- Ναι, you know προφυλακτικό??

Έχει πάρει το ύφος του "τι μου λέει τώρα η γκόμενα" και με κοιτάει λες και κατέβηκα από τον Άρη.Ααα λέω δε θα συνεννοηθούμε σήμερα...

- Προφυλακτικά έχεις??

- Γιατί??

Εκεί είναι που έχω γίνει πλέον βεζούβιος και όχι από την κ@@@@ αλλά από τα νεύρα, όμως κρατάω την ψυχραιμία μου και συνεχίζω με το υφάκι της χαζογκόμενας...

- Ναι βρε μωρό μου....έλα τώρα, δεν μπορεί να μην έχεις, όχι τίποτ'άλλο,ξέχασα και τα δικά μου.

Γιατί όντως πάντα έχω μία καβάτζα αλλά με τα χιλιάδες τσαντάκια, ξέχασα να πάρω...πρέπει να έχω σε κάθε τσαντάκι, να θυμηθώ να το τακτοποιήσω.

- Μα δε χρησιμοποιώ....., μου λέει

Τίιιιιι??? Όχι, όχι διατήρησα την ψυχραιμία μου, το έπαιξα άνετη και προπάντων κιουρία και απλά είπα ένα "Α οκ, καλώς".

Ο τυπάκος δεν ίδρωσε και ξανάρχισε το γνωστό game-χαμούρεμα και την επίμαχη στιγμή τσουπ πετάγομαι και λέω το κλασικό :

- Sorry, άργησα πρέπει να φύγω...

- Τί κάνεις??

- Μόλις θυμήθηκα ένα επείγον ραντεβού...

- Στις 8 το πρωί??

- Ναι, έχω ένα γάμο (σιγά που θα καθόμουν και να το αναλύσω). Ε, έκανε το λάθος...

- Δεν πας καλά....

Εκεί έγινε η έκρηξη....Εγώ δεν πάω καλά??Εσύ δεν πας καλά monsieur που αν μη τι άλλο οκ δε γουστάρεις να προσέξεις που βάζεις την μπεκάτσα σου??Εγώ όμως νοιάζομαι....Δε θα το αναλύσω και παραπάνω.

- Πού πας??

Ε, δεν απάντησα.Ντύθηκα και έφυγα σαν σίφουνας.

Μα είναι δυνατόν?? Πώς την έχει δει ο τύπος??Τη σήμερον ημέρα?? Το σκουφάκι είναι σαν τον αναπτήρα για τους καπνιστές. Αυτός, από πού μας ήρθε οεο??

Πω πω, όσο το σκέφτομαι τόσο τα παίρνω. Και καλά εγώ, που λίγο πολυ όλοι έχουμε κάνει τις ατασταλίες μας, αλλά όχι και με τον κάθε τυχόντα....Ή μήπως το έχουμε κάνει?? Το σκέφτεστε???

Έλα, για να ξυπνάμε. Πάει η χαμένη αθωότητα, που αυτή μας έκαψε!! Εδώ είναι ο θάνατος σου η ζωή μου. Νομίζω οτι στο συγκεκριμένο θέμα καλό είναι να μην πηγαίνουμε γυρεύοντας...

Έλεος, έχουμε χάσει κάθε σεβασμό ( και ναι ξέρω, τώρα μιλάω σαν τον μπαμπά Αριστείδη) και ωραία δεν μας σέβονται οι άλλοι, εμείς όμως ΠΡΕΠΕΙ να μας σεβόμαστε.

Αν μη τι άλλο όλα είναι θέμα savoir vivre προς τον εαυτό μας!!!!!