Έχουμε reunion!!!

Έρχεται που λέτε το περιβόητο Σάββατο, το οποίο μέχρι να φτάσει εννοείται οτι προηγήθηκε μία εβδομάδα μέσα στα πάθη!

Όχι ερωτικά πάθη (τι καλά που θα ήταν ) αλλά πάθη - πάθη. Δουλειά μέχρι τις  9.00 το βράδυ συν κάποια extra ραντεβού στο σπίτι (α ναι, είμαι ταλέντο, έχω και τα off the record ραντεβουδάκια, τί καλά να είχα και άλλου είδους ραντεβουδάκια, αααχ ) και όλα αυτά ταυτόχρονα με τα τηλεφωνήματα της Αλέκας, τα οποία κλασικά είναι καθημερινά, για το αν όλα ΟΚ για το Σάββατο, εννοώντας όχι για το αν θα πάω, αυτό ούτε συζήτηση για να ακυρωθεί, αλλά για το αν αποφάσισα τι θα βάλω, τι ώρα θα είμαι εκεί, να μην αργήσω και μπλα μπλα μπλα, για το τι θα έχει το μενού, μέχρι που κατέληξε στο Βασιλάκη, ο οποίος αν και 6 χρονών ακόμα κατουριέται στον ύπνο του.
Τί τραβάω??? Να έχω τα άγχη μου και ξαφνικά να έχω και το άγχος του reunion και τί φέρνει όλο αυτό??? Νεύρααααα!!!!

Ευτυχώς η κυρία Ντέπυ, μπορώ να πω οτι δε μου τσίτωσε το νευρικό σύστημα, μέχρι σήμερα το πρωί που όπως και κάθε Σάββατο, λόγω φορτωμένου προγράμματος, θα έπρεπε να μείνουμε μέχρι τις 7! 7????? Τί να της πω?? Οτι δεν μπορώ γιατί έχω σουαρέ στη Φιλοθέη και πρέπει και να ετοιμαστώ?? Ούτε λόγος....

Μεταξύ των λαλίστατων ραντεβού, καθότι τα Σάββατα οι πελάτισσες που έρχονται χαλαρές για κους κους και μιζανπλί, εγώ να κάνω υπολογισμούς για το οτι πρέπει σε μισή ώρα να έχω γίνει θεά (όχι για τον ξάδερφο Μιχάλη), να πάρω μετρό μέχρι Πανόρμου και από εκεί με την Έρση (άλλη συμμαθήτρια) και τον Μενέλαο (σύζυξ), να πάμε στης Αλέκας.
Και τί είμαι?? Super ηρωίνα για να τα προλάβω όλα μέχρι τις οκτώμισι??? Αααχ, πότε θα πέσω στην ηρωίνη??

Τελικά, να μην σας τα πολυλέω, πρόλαβα και θεά να γίνω (με το δικό μου τρόπο πάντα βεβαίως βεβαίως) και οκτώμισι να είμαι στην Πανόρμου, όπου η Έρση, κλασική πισωμαχαιροβγάλτης, με υποδέχτηκε με αυτό το στυλάκι "Αχ χρυσό μου μα πόσο χαίρομαι (καλά, μην χεστείς από την τόση χαρά) που επιτέλους θα τα ξαναπούμε όλες (οι καρακάξες) μαζί" .

Όχι, το καρακάξες δεν αντιπροσωπεύει τα κορίτσια,(η αλήθεια να λέγεται) αλλά όταν σκάνε τα καυστικά σχόλια για τα χαϊρια της κάθε μιας, που απλά τα πετάνε με ευγενικό σκυλίσιο τρόπο, όλες μετατρέπονται σε ευγενικά κοράκια έτοιμα να σε κατασπαράξουν.

Μετά από κανένα μισάωρο διαδρομής και ακούγοντας για τα κατορθώματα του γιου της Έρση ( ευτυχώς ο Μενέλαος λιγομίλητος), φτάσαμε στο σπίτι της Αλέκας. Τέτοια φωταγώγηση ούτε Πρωτοχρονιά.

Ευτυχώς δεν είμασταν ούτε πρώτοι ούτε τελευταίοι. Αρχίσανε τα κλασικά ματς μουτς, και τα ααχ πως ομόρφυνες και τί ωραίο συνολάκι.... 
Οι άντρες ευτυχώς έχοντας μάθει τι εστί Ουρσουλίνες ( ο καθένας από προσωπική πείρα με την κάθε μια) ξέρανε οτι απλά θα είχαν το ρόλο της γλάστρας. Η εκδίκηση των γυναικών. Γιατί κάθε γυναίκα - γλάστρα γουστάρει κάποια στιγμή ο άντρας να παίξει αυτό το ρόλο.

Μετά την ξενάγηση στο υπερπολυτελές σπίτι, (γιατί και μια φιγούρα η Αλέκα θέλει να την κάνει), αν και στα τόσα χρόνια που βρισκόμαστε, πάντα στο σπίτι της Αλέκας γίνονται τα σουαρέ (τουλάχιστον τα επίσημα, γιατί ανεπίσημα υπάρχουν πάντα κάποιες συναντήσεις στις οποίες εγώ ΕΥΤΥΧΩΣ δε χωράω λόγω του οτι βρίσκονται με παιδιά και λοιπή κουστωδία, μακριά από μένα), καθίσαμε στο υπερπολυτελές καθιστικό (ναι το τονίζω συνέχεια για να καταλάβετε οτι όλα εκεί μέσα ήταν με την τελευταία λέξη της μόδας φτιαγμένα).

Αχ κοριτσάκια μου, που να τύχαινε να σας καλέσω εγώ, και που να χωρέσετε στο δυαράκι μου. Ναι οκ, αν αποφάσιζα reunion θα έπρεπε να καλέσω τις πρώτες βοήθειες (βλπ. μαμά Ορτανσία) που θα έπρεπε να μετατρέψει το σαλόνι-αντικερί της ( α ναι, ένα κόλλημα η μανούλα το έχει με τα κομμάτια-μαυσωλεία) σε πεδίο μάχης για τις κορασίδες των Β.Π.
Γιατί ναι, ξέχασα να επισημάνω οτι πέραν της Έρση, που επέλεξε ένα διαμέρισμα στο Λυκαβηττό, όλες οι υπόλοιπες τσούπρες ούτε λόγος να μετακινηθούν από τα Β.Π.

Εκεί που λέτε που αναλωνόμαστε σε συζητήσεις κλασικές που γίνονται κάθε φορά,(απο το τι είναι η τελευταία λέξη της μόδας, ποια παράσταση είδαν τελευταία, για την πρόοδο των παιδιών τους στο σχολείο), εγώ να προσπαθώ να βρω τρόπους να ξεφύγω από όλα αυτά, ξαφνικά ακούω και την ερώτηση :

- Εσύ Αννέτα ? Πώς πας?

Εκείνη την ώρα εγώ είχα αφεθεί σε ένα γλυκό ύπνο μιας και ήμουν και κομμάτια όλη την ημέρα και το τελευταίο που με ένοιαζε ήταν το κους κους και το φτυάρισμα για την πεθερά της Τζούλυ.

- Εγώ? Τί εγώ? Α εγώ (ναι, υπήρχα κι εγώ σε αυτή την παρέα). Εγώ....όλα καλά...

- Σκέτο καλά??

- Ε ναι κορίτσια μου, σκέτο καλά....Άντε βάλτε και λίγο ζάχαρη να το κάνουμε μέτριο...

Τί να αρχίσω να λέω στις κοκότες? Αυτές κάθε φορά περιμένουν καμιά περίεργη περιγραφή που θα τις βγάλει από τον προσωπικό τους λήθαργο, ε αλλά και κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια, δεν είχα και διάθεση μετά την τελευταία σώτα με τον DJ (θυμάστε τα χαϊρια του ε??)

- Έλα βρε Αννέτα, πες μας τίποτα.... Εσύ είσαι μέσα στην τρελή χαρά συνήθως, τί έχεις πάθει??

Άντε τώρα να τους εξηγήσεις οτι η δική μου βαρετή ζωή δεν έχει καμία σχέση με την δική τους βαρετή, εις διπλούν, ζωή

- Tίποτα κορίτσια μου....απλά κούραση....

- Κανένα γκομενάκι??

Αυτή ήταν η φωνή της Τζούλυ, της αρχιθάφτρας, η οποία ως doctor κουτσομπόλα της παρέας ήθελε να τα ξέρει όλα "εξαπανέκαθεν"!!

Με την ερώτησή της βέβαια, είδα αρκετά κεφαλάκια να στρέφονται προς το μέρος μου, μέσα σε αυτά και του Μιχάλη (υποτιθέμενο conne που εννοείται ούτε βλέφαρο δεν του είχα ρίξει)/

- Μπααα....

- Τί εννοείς μπααα....

- Μπααα...(όπως μπακούρι ίσως??)... ε, όλο και κάτι παίζει...αλλά τίποτα σημαντικό.

- Αχ, πότε θα σε παντρέψουμε??

- Ε, θα με παντρέψετε κι εμένα ρε κορίτσια, ακόμα μικρή είμαι...

- Δηλ. Αννέτα πόσο είσαι?? ( ακούστηκε μια βαρβάτη φωνή από την άλλη μεριά του καναπέως)

Ήταν ο Μιχάλης, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε βγάλει τσιμουδιά. Μην κάνεις το λάθος Αννέτα, η γράψτον ή απάντησε αλλά μην πάρει και θάρρος.

- Είμαι όσο μεγάλη φαίνομαι (τι να πω μπροστα στις κάργες μου, που αν και συνομίληκες φαίνονται όλες άνω των άντα) και άλλο τόσο μικρή στα μυαλά...Ακόμα τρώω κρεμούλες....Κορίτσια, όταν κάαααααποια στιγμή μεγαλώσω θα σας το πω.....Έχουμε υποψήφιους γαμπρούς τα παιδιά σας (αν και δε νομίζω οτι θα γούσταρα να έχω πεθερά κάποια από δαύτες...απαπαπαπα)

Ευτυχώς, η συζήτηση κόπηκε εκεί.Ο Μιχαλάκης, μετά από το απαξιωτικό μου ύφος, γιατί η αλήθεια είναι οτι δεν γουστάρω πολλά πολλά, ξέρω να κόβω τον αέρα (ααααχ, εμένα πότε θα μου δώσει κάποιος λίγο αέρα??), ευτυχώς σταμάτησε να ασχολείται μαζί μου και οι τσούπρες γύρισαν στο κλασικό θέμα.....μαγειρική!!

Θεέ μου, τι βαρετά! Πώς γινόμαστε? Πώς μας εξελίσσουν έτσι?? Νιώθω τόσο τυχερή....ναι οκ, μπορεί να μην έχω μια αγκαλιά το βράδυ, μπορεί να μην έχω τα παιδιά της Rosemary, γιατί η αλήθεια είναι οτι λένε ότι τα παιδιά και ο γάμος σε αλλάζουν, αλλά βλέποντας τις πρώην φιλενάδες μου λέω ΟΧΙ δεν θέλω....ή μαλλόν....ζε σέλω!!! Γιατί ναι, νιώθω ακόμα το μικρό κοριτσάκι που η μόνη της έννοια μετά από μια κουραστική μέρα είναι.....πού θα τα πιούμε σήμερα??

Ώπα, για να πάρω τον Πετράν! Ώρα να φεύγω από δω μέσα...αρκετά έδωσα το παρόν, ας πάω να το δώσω και πουθενά αλλού.

Ώρα για τσάρκα και άσε τα κορίτσια να ψήνονται!

Α ρε Αλέκα, ελπίζω το επόμενο reunion να είναι σε κανα 2 χρονάκια, όχι τιποτ'άλλο να έχω μεγαλώσει και λίγο!!!!!!!