Η Αννέτα και ο "ακάλυπτος" εραστής

"Καλέ έλα εδώ! Πού πας??"

"Όπου θέλω πάω, σιγά μη σου δώσω και λογαριασμό"

Δε φτάνει που πρέπει να πληρώσω και 20 γιούρια ταξί για να πάω σπίτι μου, μιας και μένεις και στου διαόλου το κέρατο.

Μα τί μου ήρθε κι εμένα μου λέτε?? Ε βέβαια, αφού είχα λυσάξει με εκείνο το γαλανομάτη DJ που τον κόζαρα τόσο καιρό. Ε και να που μετά από καταθέσεις τόσων ημερών σε καμικάζι στο μαγαζί που δούλευε, επιτέλους ένα Σάββατο βράδυ το χτύπησα το λαυράκι. Έλα όμως που τα φαινόμενα απατούν και το λαυράκι αποδείχτηκε ροφός!!

Όχι, όχι μη βιάζεστε να βγάλετε συμπέρασμα. Εμφανισιακά το γκομενάκι πολύ super, όπως και στα προσόντα που δεν είναι και τόσο εμφανή. Ως ένα σημείο δηλαδή γιατί ποτέ δε φτάσαμε στο μοιραίο, το οποίο μπορεί και όντως να ήταν μοιραίο.

Αφού λοιπόν επιτέλους αποφασίζει να μου κλείσει το μάτι κατά τις 4 το πρωί, αν και στην αρχή νόμιζα οτι το έκλεινε στον νταγκλαρά που στεκόταν πίσω μου (γιατί με τους άντρες ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη), αρχίσαμε τα κλασικά ψου ψου ψου.

Αχ, πως τα βαριέμαι ορισμένες φορές αυτά τα "to know us better" κουβεντολόγια. Αφού και οι δύο ξέρουμε που θέλουμε να φτάσουμε. 

Ναι οκ, μέχρι να φτάσουμε έχουμε κάποιο μέλλον, δεν αντιλέγω..

Να μην σας τα πολυλογώ (γιατί πάλι θα λέτε οτι άνοιξα το κασελάκι της πολυλογίας), αφού τελειώνει το πάρτυ γύρω στις 6 το πρωί και αφού κοντεύουμε να το κάψουμε το θέμα από το πολύ ψήσιμο, βροντάω το παρεάκι το γνωστό (Πέτρο & ΣΙΑ) σύξυλο (τι το ήθελα, πιο καλά να πήγαινα μαζί τους για βρώμικο και ας μην το τρώω καθότι και λιτοδίαιτη) και φεύγω με τον ιππότη της ασφάλτου.

Ναι καλά, από τις πολλές ταινίες το έχω κάψει, γιατί ο γαλανομάτης, Χρήστος στο όνομα, είχε απλά ένα πρι πρι του 1800, και όχι τη μηχανάρα που περίμενα να έχει ένα ντερέκι σαν και του λόγου του.

Έλα παιδιά, δεν είμαι κακιά, αλλά μην μου το παίζεις και θεός με το πρι πρι, γιατί απλά δεν είναι οτι δεν έχει λεφτά (το φυσάει ο τύπος) αλλά και καλά δεν έχει χρόνο να αποφασίσει αν θέλει Vestrom ή BMW...

Μετά από μια διαδρομή μισής ώρας και αφού το έχω δαγκώσει για τα καλά, γιατί ναι μπορεί να είναι Νοέμβρης μήνας και ο καιρός να έχει τρελλαθεί στο Ελλάντα, αλλά και στις 6 το πρωί να μπαίνει ο αέρας μέσα από το μίνι δεν είναι και ότι καλύτερο.

Φτάνουμε που λέτε στο loft του κυρίου, (άμα σας λέω εγώ οτι το φυσάει αλλά who συγκινείται) στα Βριλήσια, και συνεχίζουμε να το ψήνουμε.

Και μπούρου μπούρου, και από δω κι από εκεί σε σημείο να αρχίσω να γλαρώνω αλλά να μην το δείχνω, λέω δεν μπορεί κάποτε θα φτάσει και στο ψαχνό, αλλά μάλλον ήθελε να το παίξει gentleman.

Ως εδώ ωραία και καλά.....Σιγά σιγά αρχίζουμε την κυρίως συνταγή...Όχι καλέ, δε θα μπω σε λεπτομέρειες, βλαμμένη είμαι??

Έλα, για μαζέψτε το σαλάκι που θέλετε και hot details...Όχι οτι υπήρξαν κιόλας...Χμ, γιατί δεν υπήρξαν??Εμ δε με αφήνετε να σας τα πω.

Την επίμαχη λοιπόν στιγμή που όλα είναι στο φόρτε τους και επιτέλους είναι να πάρει την Πόλη, κατεβάζω ρολλά και λέω.

- Εεεπ, κράνος.

-Τί κράνος.

- Κράνος παιδί μου....πως το λένε,"σκουφάκι"!!

-"Σκουφάκι"??

- Ναι καλό μου, "σκουφάκι"!

- Τί σκουφάκι??

- Όχι αυτά με την φούντα....τα άλλα τα σκουφάκια!

- Δηλαδή??

- Πφφφφφ, προφυλακτικό dear!

- Προφυλακτικό??

- Ναι, you know προφυλακτικό??

Έχει πάρει το ύφος του "τι μου λέει τώρα η γκόμενα" και με κοιτάει λες και κατέβηκα από τον Άρη.Ααα λέω δε θα συνεννοηθούμε σήμερα...

- Προφυλακτικά έχεις??

- Γιατί??

Εκεί είναι που έχω γίνει πλέον βεζούβιος και όχι από την κ@@@@ αλλά από τα νεύρα, όμως κρατάω την ψυχραιμία μου και συνεχίζω με το υφάκι της χαζογκόμενας...

- Ναι βρε μωρό μου....έλα τώρα, δεν μπορεί να μην έχεις, όχι τίποτ'άλλο,ξέχασα και τα δικά μου.

Γιατί όντως πάντα έχω μία καβάτζα αλλά με τα χιλιάδες τσαντάκια, ξέχασα να πάρω...πρέπει να έχω σε κάθε τσαντάκι, να θυμηθώ να το τακτοποιήσω.

- Μα δε χρησιμοποιώ....., μου λέει

Τίιιιιι??? Όχι, όχι διατήρησα την ψυχραιμία μου, το έπαιξα άνετη και προπάντων κιουρία και απλά είπα ένα "Α οκ, καλώς".

Ο τυπάκος δεν ίδρωσε και ξανάρχισε το γνωστό game-χαμούρεμα και την επίμαχη στιγμή τσουπ πετάγομαι και λέω το κλασικό :

- Sorry, άργησα πρέπει να φύγω...

- Τί κάνεις??

- Μόλις θυμήθηκα ένα επείγον ραντεβού...

- Στις 8 το πρωί??

- Ναι, έχω ένα γάμο (σιγά που θα καθόμουν και να το αναλύσω). Ε, έκανε το λάθος...

- Δεν πας καλά....

Εκεί έγινε η έκρηξη....Εγώ δεν πάω καλά??Εσύ δεν πας καλά monsieur που αν μη τι άλλο οκ δε γουστάρεις να προσέξεις που βάζεις την μπεκάτσα σου??Εγώ όμως νοιάζομαι....Δε θα το αναλύσω και παραπάνω.

- Πού πας??

Ε, δεν απάντησα.Ντύθηκα και έφυγα σαν σίφουνας.

Μα είναι δυνατόν?? Πώς την έχει δει ο τύπος??Τη σήμερον ημέρα?? Το σκουφάκι είναι σαν τον αναπτήρα για τους καπνιστές. Αυτός, από πού μας ήρθε οεο??

Πω πω, όσο το σκέφτομαι τόσο τα παίρνω. Και καλά εγώ, που λίγο πολυ όλοι έχουμε κάνει τις ατασταλίες μας, αλλά όχι και με τον κάθε τυχόντα....Ή μήπως το έχουμε κάνει?? Το σκέφτεστε???

Έλα, για να ξυπνάμε. Πάει η χαμένη αθωότητα, που αυτή μας έκαψε!! Εδώ είναι ο θάνατος σου η ζωή μου. Νομίζω οτι στο συγκεκριμένο θέμα καλό είναι να μην πηγαίνουμε γυρεύοντας...

Έλεος, έχουμε χάσει κάθε σεβασμό ( και ναι ξέρω, τώρα μιλάω σαν τον μπαμπά Αριστείδη) και ωραία δεν μας σέβονται οι άλλοι, εμείς όμως ΠΡΕΠΕΙ να μας σεβόμαστε.

Αν μη τι άλλο όλα είναι θέμα savoir vivre προς τον εαυτό μας!!!!!