Ladies keep calm....

Απαπα!! Ακόμα 1 είναι?? Αυτοκτονία! Τί κακό σήμερα να μην περνάει η ώρα! Από το πρωί μια περμανάντ και μια βαφή σκάσανε.Ε βέβαια! Πώς να σκάσουν τα ραντεβού όταν η κυρία Ντέπυ είναι μέσα στην παγωμάρα! Η Τζοκόντα πιο χαρούμενο προσωπάκι έχει (τη γλυκιά μου πανωραία!).

Μα κυρία Ντέπυ μου, όταν έρχεται η κυρία Τασία (η μεγαλύτερη κουτσομπόλα της Καλλιθέας), όσο και να μην την γουστάρεις, (γιατί ναι δε θα διαφωνήσω η αλήθεια είναι), ε μην της το δείχνεις. Μην παίρνεις αυτό το ξινό ύφος του limoncello!! Aφού γνωρίζεις οτι σε χρόνο dt μπορεί το salon να μας το χαντακώσει με το γλυκό της στοματάκι.

Ναι, χίλια δίκια τα έχεις, αλλά μην πηγαίνεις να πλακώνεσαι μαζί της. Μα τα βάζουν με τη γυναίκα του δημάρχου Καλλιθέας?? Που τυγχάνει να είναι και το μεγαλύτερο στόμα της περιοχής και περιχώρων??

Ξέρω, σε έφερε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και ήθελες να της χώσεις το ρόλλεϋ στο στόμα, αλλά όπως με έχεις μάθει κι εσύ, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Ακόμα και αν από κορακί μαλλί θέλει να κάνει αυτό το ξανθό της Μarilyn!!

Εεεεε?? Ε, ναι! Ο καυγάς ανάμεσα στην κυρία Ντέπυ και την κυρία Τασία (αυτές κοντέψανε να μαλλιοτραβηχτούν) ξεκίνησε από το στοματάκι της δεύτερης (κλασικά). Ε, και η άλλη τί να σου κάνει? Μα τα βάζουν με την καλύτερη κομμώτρια της περιοχής??

Τώρα, άντε να δω που θα πηγαίνεις να σου πετυχαίνουν αυτό το ακαζού, που μόνο τα χεράκια μου μπορούν να στο πετύχουν.

Όχι τιποτ'άλλο, όλες οι μανταμίτσες γουστάρανε να χτενίζονται εκεί που πήγαινε και η κυρα Τασία! Τώρα?? Κάτσε βάρα μύγες κυρία Ντέπυ. Κι αυτές οι φακλάνες, απαπα οτι πει η δημαρχέσενα! Ε ντροπή!!

Κι εγώ τι φταίω?? Διότι άμα δεν έχει δουλειά, έχει γκρίνια, άμα έχει γκρίνια έχει μούτρα, τα μούτρα φέρνουν κρίση και η κρίση θα με αναγκάσει να μπω στο ωραίο club του ΟΑΕΔ. Καλά ναι, δε θα πάω εκ πεποιθήσεως. Λεφτά υπάρχουν!

Ο κυρ Πάτροκλος κάθε εβδομάδα ρωτάει:

- Παιδί μου, σου φτάνουν? Λεφτά υπάρχουν.Τα βγάζεις πέρα?
- Ναι μπαμπά μου, δε θέλω τίποτα.
- Μα αφού λεφτά υπάρχουν (replay η γνωστή κασέτα)
- Ε άστα να υπάρχουν, δεν τα θέλω!

Ναι ξέρω. Θέλω μούτζωμα. Μέχρι και ο Πετράκης με μουτζώνει πολλές φορές. Γιατί από το παρεάκι της Καλλιθέας, μόνο ο Πετράν γνωρίζει το ποιόν μου. Κι αυτός τα έμαθε μετά από τρελό καρατσεκάρισμα. Και παραδόξως, αν και καφετζής ( ε ρε και να με άκουγε οτι τον αποκαλώ έτσι ) το στοματάκι του στρείδι. Ευτυχώς! Μήπως να τον έπαιρνα κανα τηλέφωνο μπας και περάσει λίγο  η γαμωώρα??

Κι αυτή η κυρά Ντέπυ μπουρου μπουρου δεν έχει κλείσει το στόμα της. Κολλητή με την Vodafone. Και μετά θα γκρινιάζει γιατί της ήρθε 200 γιούρια το κινητό. Και άντε τώρα να της εξηγήσεις. Γιατί εννοείται οτι η madame Ντέπυ ποτέ δεν ακούει τους από κάτω της εκτός και αν αφορά εραστή που τυχαίνει να είναι από κάτω της στη δεδομένη στιγμή!!!

Αννέτα, ντροπή! Σεβασμός! Ε τι σεβασμός, αφού εκείνη έρχεται και μου τα λέει. Κι αυτό το γκομενάκι δεν έδωσε σημεία ζωής από το πρωί. Λέτε να με έφτυσε?? Μπααα, δε νομίζω! Θα μάθω και θα σας πω!

Καλέεεεε, κλείνω, η κυρά Τασία με σκούφο! Τί να θέλει άραγε????

Έχουμε reunion!!!

Έρχεται που λέτε το περιβόητο Σάββατο, το οποίο μέχρι να φτάσει εννοείται οτι προηγήθηκε μία εβδομάδα μέσα στα πάθη!

Όχι ερωτικά πάθη (τι καλά που θα ήταν ) αλλά πάθη - πάθη. Δουλειά μέχρι τις  9.00 το βράδυ συν κάποια extra ραντεβού στο σπίτι (α ναι, είμαι ταλέντο, έχω και τα off the record ραντεβουδάκια, τί καλά να είχα και άλλου είδους ραντεβουδάκια, αααχ ) και όλα αυτά ταυτόχρονα με τα τηλεφωνήματα της Αλέκας, τα οποία κλασικά είναι καθημερινά, για το αν όλα ΟΚ για το Σάββατο, εννοώντας όχι για το αν θα πάω, αυτό ούτε συζήτηση για να ακυρωθεί, αλλά για το αν αποφάσισα τι θα βάλω, τι ώρα θα είμαι εκεί, να μην αργήσω και μπλα μπλα μπλα, για το τι θα έχει το μενού, μέχρι που κατέληξε στο Βασιλάκη, ο οποίος αν και 6 χρονών ακόμα κατουριέται στον ύπνο του.
Τί τραβάω??? Να έχω τα άγχη μου και ξαφνικά να έχω και το άγχος του reunion και τί φέρνει όλο αυτό??? Νεύρααααα!!!!

Ευτυχώς η κυρία Ντέπυ, μπορώ να πω οτι δε μου τσίτωσε το νευρικό σύστημα, μέχρι σήμερα το πρωί που όπως και κάθε Σάββατο, λόγω φορτωμένου προγράμματος, θα έπρεπε να μείνουμε μέχρι τις 7! 7????? Τί να της πω?? Οτι δεν μπορώ γιατί έχω σουαρέ στη Φιλοθέη και πρέπει και να ετοιμαστώ?? Ούτε λόγος....

Μεταξύ των λαλίστατων ραντεβού, καθότι τα Σάββατα οι πελάτισσες που έρχονται χαλαρές για κους κους και μιζανπλί, εγώ να κάνω υπολογισμούς για το οτι πρέπει σε μισή ώρα να έχω γίνει θεά (όχι για τον ξάδερφο Μιχάλη), να πάρω μετρό μέχρι Πανόρμου και από εκεί με την Έρση (άλλη συμμαθήτρια) και τον Μενέλαο (σύζυξ), να πάμε στης Αλέκας.
Και τί είμαι?? Super ηρωίνα για να τα προλάβω όλα μέχρι τις οκτώμισι??? Αααχ, πότε θα πέσω στην ηρωίνη??

Τελικά, να μην σας τα πολυλέω, πρόλαβα και θεά να γίνω (με το δικό μου τρόπο πάντα βεβαίως βεβαίως) και οκτώμισι να είμαι στην Πανόρμου, όπου η Έρση, κλασική πισωμαχαιροβγάλτης, με υποδέχτηκε με αυτό το στυλάκι "Αχ χρυσό μου μα πόσο χαίρομαι (καλά, μην χεστείς από την τόση χαρά) που επιτέλους θα τα ξαναπούμε όλες (οι καρακάξες) μαζί" .

Όχι, το καρακάξες δεν αντιπροσωπεύει τα κορίτσια,(η αλήθεια να λέγεται) αλλά όταν σκάνε τα καυστικά σχόλια για τα χαϊρια της κάθε μιας, που απλά τα πετάνε με ευγενικό σκυλίσιο τρόπο, όλες μετατρέπονται σε ευγενικά κοράκια έτοιμα να σε κατασπαράξουν.

Μετά από κανένα μισάωρο διαδρομής και ακούγοντας για τα κατορθώματα του γιου της Έρση ( ευτυχώς ο Μενέλαος λιγομίλητος), φτάσαμε στο σπίτι της Αλέκας. Τέτοια φωταγώγηση ούτε Πρωτοχρονιά.

Ευτυχώς δεν είμασταν ούτε πρώτοι ούτε τελευταίοι. Αρχίσανε τα κλασικά ματς μουτς, και τα ααχ πως ομόρφυνες και τί ωραίο συνολάκι.... 
Οι άντρες ευτυχώς έχοντας μάθει τι εστί Ουρσουλίνες ( ο καθένας από προσωπική πείρα με την κάθε μια) ξέρανε οτι απλά θα είχαν το ρόλο της γλάστρας. Η εκδίκηση των γυναικών. Γιατί κάθε γυναίκα - γλάστρα γουστάρει κάποια στιγμή ο άντρας να παίξει αυτό το ρόλο.

Μετά την ξενάγηση στο υπερπολυτελές σπίτι, (γιατί και μια φιγούρα η Αλέκα θέλει να την κάνει), αν και στα τόσα χρόνια που βρισκόμαστε, πάντα στο σπίτι της Αλέκας γίνονται τα σουαρέ (τουλάχιστον τα επίσημα, γιατί ανεπίσημα υπάρχουν πάντα κάποιες συναντήσεις στις οποίες εγώ ΕΥΤΥΧΩΣ δε χωράω λόγω του οτι βρίσκονται με παιδιά και λοιπή κουστωδία, μακριά από μένα), καθίσαμε στο υπερπολυτελές καθιστικό (ναι το τονίζω συνέχεια για να καταλάβετε οτι όλα εκεί μέσα ήταν με την τελευταία λέξη της μόδας φτιαγμένα).

Αχ κοριτσάκια μου, που να τύχαινε να σας καλέσω εγώ, και που να χωρέσετε στο δυαράκι μου. Ναι οκ, αν αποφάσιζα reunion θα έπρεπε να καλέσω τις πρώτες βοήθειες (βλπ. μαμά Ορτανσία) που θα έπρεπε να μετατρέψει το σαλόνι-αντικερί της ( α ναι, ένα κόλλημα η μανούλα το έχει με τα κομμάτια-μαυσωλεία) σε πεδίο μάχης για τις κορασίδες των Β.Π.
Γιατί ναι, ξέχασα να επισημάνω οτι πέραν της Έρση, που επέλεξε ένα διαμέρισμα στο Λυκαβηττό, όλες οι υπόλοιπες τσούπρες ούτε λόγος να μετακινηθούν από τα Β.Π.

Εκεί που λέτε που αναλωνόμαστε σε συζητήσεις κλασικές που γίνονται κάθε φορά,(απο το τι είναι η τελευταία λέξη της μόδας, ποια παράσταση είδαν τελευταία, για την πρόοδο των παιδιών τους στο σχολείο), εγώ να προσπαθώ να βρω τρόπους να ξεφύγω από όλα αυτά, ξαφνικά ακούω και την ερώτηση :

- Εσύ Αννέτα ? Πώς πας?

Εκείνη την ώρα εγώ είχα αφεθεί σε ένα γλυκό ύπνο μιας και ήμουν και κομμάτια όλη την ημέρα και το τελευταίο που με ένοιαζε ήταν το κους κους και το φτυάρισμα για την πεθερά της Τζούλυ.

- Εγώ? Τί εγώ? Α εγώ (ναι, υπήρχα κι εγώ σε αυτή την παρέα). Εγώ....όλα καλά...

- Σκέτο καλά??

- Ε ναι κορίτσια μου, σκέτο καλά....Άντε βάλτε και λίγο ζάχαρη να το κάνουμε μέτριο...

Τί να αρχίσω να λέω στις κοκότες? Αυτές κάθε φορά περιμένουν καμιά περίεργη περιγραφή που θα τις βγάλει από τον προσωπικό τους λήθαργο, ε αλλά και κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια, δεν είχα και διάθεση μετά την τελευταία σώτα με τον DJ (θυμάστε τα χαϊρια του ε??)

- Έλα βρε Αννέτα, πες μας τίποτα.... Εσύ είσαι μέσα στην τρελή χαρά συνήθως, τί έχεις πάθει??

Άντε τώρα να τους εξηγήσεις οτι η δική μου βαρετή ζωή δεν έχει καμία σχέση με την δική τους βαρετή, εις διπλούν, ζωή

- Tίποτα κορίτσια μου....απλά κούραση....

- Κανένα γκομενάκι??

Αυτή ήταν η φωνή της Τζούλυ, της αρχιθάφτρας, η οποία ως doctor κουτσομπόλα της παρέας ήθελε να τα ξέρει όλα "εξαπανέκαθεν"!!

Με την ερώτησή της βέβαια, είδα αρκετά κεφαλάκια να στρέφονται προς το μέρος μου, μέσα σε αυτά και του Μιχάλη (υποτιθέμενο conne που εννοείται ούτε βλέφαρο δεν του είχα ρίξει)/

- Μπααα....

- Τί εννοείς μπααα....

- Μπααα...(όπως μπακούρι ίσως??)... ε, όλο και κάτι παίζει...αλλά τίποτα σημαντικό.

- Αχ, πότε θα σε παντρέψουμε??

- Ε, θα με παντρέψετε κι εμένα ρε κορίτσια, ακόμα μικρή είμαι...

- Δηλ. Αννέτα πόσο είσαι?? ( ακούστηκε μια βαρβάτη φωνή από την άλλη μεριά του καναπέως)

Ήταν ο Μιχάλης, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε βγάλει τσιμουδιά. Μην κάνεις το λάθος Αννέτα, η γράψτον ή απάντησε αλλά μην πάρει και θάρρος.

- Είμαι όσο μεγάλη φαίνομαι (τι να πω μπροστα στις κάργες μου, που αν και συνομίληκες φαίνονται όλες άνω των άντα) και άλλο τόσο μικρή στα μυαλά...Ακόμα τρώω κρεμούλες....Κορίτσια, όταν κάαααααποια στιγμή μεγαλώσω θα σας το πω.....Έχουμε υποψήφιους γαμπρούς τα παιδιά σας (αν και δε νομίζω οτι θα γούσταρα να έχω πεθερά κάποια από δαύτες...απαπαπαπα)

Ευτυχώς, η συζήτηση κόπηκε εκεί.Ο Μιχαλάκης, μετά από το απαξιωτικό μου ύφος, γιατί η αλήθεια είναι οτι δεν γουστάρω πολλά πολλά, ξέρω να κόβω τον αέρα (ααααχ, εμένα πότε θα μου δώσει κάποιος λίγο αέρα??), ευτυχώς σταμάτησε να ασχολείται μαζί μου και οι τσούπρες γύρισαν στο κλασικό θέμα.....μαγειρική!!

Θεέ μου, τι βαρετά! Πώς γινόμαστε? Πώς μας εξελίσσουν έτσι?? Νιώθω τόσο τυχερή....ναι οκ, μπορεί να μην έχω μια αγκαλιά το βράδυ, μπορεί να μην έχω τα παιδιά της Rosemary, γιατί η αλήθεια είναι οτι λένε ότι τα παιδιά και ο γάμος σε αλλάζουν, αλλά βλέποντας τις πρώην φιλενάδες μου λέω ΟΧΙ δεν θέλω....ή μαλλόν....ζε σέλω!!! Γιατί ναι, νιώθω ακόμα το μικρό κοριτσάκι που η μόνη της έννοια μετά από μια κουραστική μέρα είναι.....πού θα τα πιούμε σήμερα??

Ώπα, για να πάρω τον Πετράν! Ώρα να φεύγω από δω μέσα...αρκετά έδωσα το παρόν, ας πάω να το δώσω και πουθενά αλλού.

Ώρα για τσάρκα και άσε τα κορίτσια να ψήνονται!

Α ρε Αλέκα, ελπίζω το επόμενο reunion να είναι σε κανα 2 χρονάκια, όχι τιποτ'άλλο να έχω μεγαλώσει και λίγο!!!!!!!

Mη με ξυπνάς απ'τις 6 madame!

Ντριιιν.....ντριιιιιν....ε ντριιιν λέμε!

Πώς τρελλαίνομαι όταν χτυπάει το τηλέφωνο πρωί πρωί και κυρίως όταν είναι μέρα ρεπού, ήτοι Δευτέρα!

Όλοι, μα όλοι γνωρίζουν οτι η Δευτέρα είναι μία ιερή μέρα για μένα ο ύπνος δε, η μεγαλύτερη ιεροτελεστία, που σημαίνει οτι μέχρι τις 2 με 3 το μεσημέρι δεν θέλω κιχ....

Ποιός διάολος είναι πρωί πρωί, μέχρι να βρω και πού είναι χωμένο το κινητό, δε σταμάταγε κιολας, το ντριιιν τρύπαγε σαν κομπρεσερ μέσα στα μηλίγγια μου.

- Ποιός??
- Έλα ρε παιδάκι μου πια.... τί......κοιμάσαι??
- Όχι καλέ, γεμιστά έφτιαχνα....
- Στις 9 το πρωί?? Δε δουλεύεις??
- Hellooooo....it's Monday! Ποιός?? (γιατί ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος είναι)
- Εγώ είμαι καλέ....
- Εσύ? Και ποιά είσαι εσύ??

Ναι οκ, πρωί πρωί δε θα κάτσω να είμαι και ευγενική εφόσον μου διέκοψες εκείνο το ωραίο όνειρο με τον ψηλό μελαχροινό θεό, που τρέχαμε στην παραλία σαν άλλοι Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και την άλλη, δε θυμάμαι πώς την λένε.... θα θυμηθώ.... θα ρωτήσω την κυρία Ντέπυ αύριο, αρκεί να το θυμηθώ.

- H Αλέκα είμαι καλέ....
- Έλα ρε Αλέκα πρωί πρωί, στον ύπνο σου με έβλεπες??

Τί εστί Αλέκα....
Η Αλέκα είναι συμμαθήτρια από το σχολείο, η οποία από καλή επαναστάτρια και αργότερα ενεργό μέλος της Greenpeace, κατέληξε μαμά δύο τέκνων και ενός συζύγου - μεγαλοδικηγόρου, ο οποίος καθαρός φαλλοκράτης, ήθελε τη γυναικούλα του στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδάκια της και τις υπόλοιπες ώρες να χαζολογάει μεταξύ μανικιούρ, κομμωτηρίου και κουμ καν με τις φιλενάδες....

Ποιά η Αλέκα, η επαναστάτρια. Τί σου είναι τα φράγκα ε??

Στο μόνο πράγμα που η Αλέκα ήταν κάθετη, ήταν η φασίνα και το φακιόλι, γι'αυτό και ο δικηγόρος του διαβόλου (γιατί δεν είναι και ο πιο άγιος άνθρωπος) της εξασφάλισε την Ναργκίς εκ Φιλιππίνων για το μαγείρεμα και τις δουλειές.

Στο θέμα όμως των παιδιών δεν υπήρχε περιθώριο συζήτησης..... Αλέκα - μαμά - εκπαιδευτής και ορισμένες φορές παιδευτής!! Γιατί μπορεί ο Black Joe να έκανε το Αλεκάκι νοικοκυρούλα, αλλά εκστασιάζεται από το επαναστατικό παρελθόν της φιλενάδας.

Το ερώτημα είναι: τί κοινό έχω εγώ με την Αλέκα??

Αααα όλα κι όλα. μπορεί οι ζωές μας να είναι τελείως διαφορετικές, και πέραν του μηνιαίου ρεκτιφιέ - μαραθωνίου που της κάνω στο σπίτι και ξέρω οτι ποτέ δεν τελειώνουμε στο πεντάωρο ( διότι για την Αλέκα το μαλλί είναι ιεροτελεστία ), δεν υπάρχει κάτι άλλο κοινό.

Εκείνη αφοσιώνεται στο ποιό Play mobil βγήκε τελευταία ενώ εγώ με το ποιό είναι το πιο in στέκι για το Νοέμβριο στα Εξάρχεια.

Βέβαια, να το ομολογήσω, είναι ευχάριστη τύπισσα όταν μιλάμε, και πάντα αναπολούμε τις μέρες του σχολείου, κυρίως τις πλάκες που κάναμε στη γαλλικού, εκείνη τη madame με το ροζ μαλλί, την madame Pauline.... Αχ....μα πώς περνάνε τα χρόνια.....

O λόγος που με πήρε η Αλέκα πρωί πρωί, που για εκείνη το "9" σημαίνει οτι σχεδόν είναι μεσημέρι, ήταν το reunion της τάξης με τα κορίτσια.
Αμάν ρε Αλέκα, αφού ξέρεις οτι δε τα γουστάρω αυτά τα reunions, γιατί επιμένεις κάθε φορά?? Όχι τίποτ'άλλο, αυτή που τα οργανώνει είναι η ίδια και πάντα στο σπίτι της, και όλως τυχαίως γίνονται πάντα μόλις τελειώσει με το καινούριο maison decoration!!

Naι, το σπίτι της Αλέκας είναι όντως λες και έχει βγει από αυτά τα περιοδικά που πάντα τα κοιτάς και αναρωτιέσαι : "εγώ πότε θα γίνω πλούσια οέο??"

- Αλέκα μου, δε θα μπορέσω να έρθω (χωρίς καν να έχω ρωτήσει το πότε, πώς και γιατί )
- Δεν παίζει καλή μου reunion χωρίς εσένα....

Ναι, η αλήθεια είναι οτι στα reunions με τα κορίτσια τα περνάμε φίνα, κι αυτό γιατί κάθε φορά περιμένουν τα συναρπαστικά μου νέα από τη συναρπαστική ζωή που νομίζουν πως έχω, καθότι η μόνη single της παρέας από το παρθεναγωγείο, και ναι όλες οι παντρεμένες θεωρούν οτι μια single έχει μια συναρπαστική ζωή.
Άντε τώρα να τους πείσεις οτι η συναρπαστική ζωή μου περιλαμβάνει το κομμωτήριο της κυρίας Ντέπυ, τα μοναχικά βράδια με τα πιτζαμάκια - αρκουδάκια και τα ΣΚ έξω με τα αλητήρια φιλαράκια μου. Ε, εκείνες όλα αυτά τα θεωρούν extraordinary!!!

Μάλλον, πιο πολύ εκστασιάζονται με οτι απλά ξέφυγα από τον κατεστημένο τρόπο εξέλιξης : αποφοίτηση με καλό βαθμό - σπουδές στο εξωτερικό - γάμος με κάποιο επιτυχημένο - οικογένεια - τάφος!

Ε ναι, εκεί εγώ πάτησα πόδι πριν βρεθώ με το ένα πόδι στον τάφο. Γιατί ναι,οκ, μπορεί να ήθελα να είμαι με τον super wow γκόμενο, αλλά χωρίς το υπόλοιπο παραμυθάκι με το αίσιο τέλος...

Να μην σας τα πολυλογώ. (ξέρω ξέρω αλλά ακόμα να με μάθετε??) προσπαθούσε πόση ώρα να με πείσει οτι θα είναι όλες οι κοκόνες μαζεμένες και πάντα μετά των συζύγων ή αρραβωνιαστικών τους, που σήμαινε οτι έπρεπε να βρω και συνοδό. αν και δεν ήταν λίγες οι φορές που πήγαινα μόνη μου.

- Αλέκααα, δεν παίζει....
- Καλέ, μην αγχώνεσαι, θα είναι και ο Μιχάλης....
- Μιχάλης??
- Ναι καλέ, ο ξάδερφος μου....

Αααα, πες το έτσι καλή μου, οτι το reunion έχει κι ένα σκοπό.....γιατί όλες οι κοκότες είχαν βάλει αμέτι μουχαμέτι να με αποκαταστήσουν.
Και όλο το κουβεντολόι περί "γουστάρω την ανεξαρτησία μου, και είμαι καλή όπως είμαι" κάθε φορά μάλλον τσάμπα σαλάκι χάλαγα, και όλο το παραμυθάκι με την single φιλενάδα που μάλλον στα μάτια τους ως γεροντοκόρη φαίνομαι, πήγαινε εννοείται στο βρόντο.

Αφού ξέρεις βρε Αλέκα μου οτι δεν τα γουστάρω αυτά, θέλω μόνη μου να βρίσκω τον ένα και μοναδικό γκόμενο του μήνα και μπλα μπλα μπλα, εννοείται οτι δεν θα έβγαζα άκρη με την Αλέκα.

Τεσπα, επειδή δεν είχα και άλλη όρεξη για περαιτέρω κουβέντες, καθότι δεν είχα πιει και καφέ, απλά μου έθεσε ντεφάκτο οτι το Σάββατο και ώρα 21.00 θα είμαι στο σπίτι της και .....σντουπ μου το κλείνει και στη μούρη.

Ααααα τρελλαίνομαι να μου το κλείνουν στη μούρη....αλλά τέσπα, πώς να παρεξηγήσεις μία τρελλαμένη μάνα?? Καθότι ανεξαρτήτου ηλικίας μία μάνα είναι μάνα..

Πώπω τί μας βρήκε Δευτεριάτικα. Έχω 5 ολόκληρες μέρες διότι η σημερινή είναι αφιερωμένη στη πάρτη μου, για να βρω τη δικαιολογία ( μόνο πάνω από το πτώμα της ) για να γλυτώσω το reunion!!!!!


TO BE CONTINUED......

Η Αννέτα και ο "ακάλυπτος" εραστής

"Καλέ έλα εδώ! Πού πας??"

"Όπου θέλω πάω, σιγά μη σου δώσω και λογαριασμό"

Δε φτάνει που πρέπει να πληρώσω και 20 γιούρια ταξί για να πάω σπίτι μου, μιας και μένεις και στου διαόλου το κέρατο.

Μα τί μου ήρθε κι εμένα μου λέτε?? Ε βέβαια, αφού είχα λυσάξει με εκείνο το γαλανομάτη DJ που τον κόζαρα τόσο καιρό. Ε και να που μετά από καταθέσεις τόσων ημερών σε καμικάζι στο μαγαζί που δούλευε, επιτέλους ένα Σάββατο βράδυ το χτύπησα το λαυράκι. Έλα όμως που τα φαινόμενα απατούν και το λαυράκι αποδείχτηκε ροφός!!

Όχι, όχι μη βιάζεστε να βγάλετε συμπέρασμα. Εμφανισιακά το γκομενάκι πολύ super, όπως και στα προσόντα που δεν είναι και τόσο εμφανή. Ως ένα σημείο δηλαδή γιατί ποτέ δε φτάσαμε στο μοιραίο, το οποίο μπορεί και όντως να ήταν μοιραίο.

Αφού λοιπόν επιτέλους αποφασίζει να μου κλείσει το μάτι κατά τις 4 το πρωί, αν και στην αρχή νόμιζα οτι το έκλεινε στον νταγκλαρά που στεκόταν πίσω μου (γιατί με τους άντρες ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη), αρχίσαμε τα κλασικά ψου ψου ψου.

Αχ, πως τα βαριέμαι ορισμένες φορές αυτά τα "to know us better" κουβεντολόγια. Αφού και οι δύο ξέρουμε που θέλουμε να φτάσουμε. 

Ναι οκ, μέχρι να φτάσουμε έχουμε κάποιο μέλλον, δεν αντιλέγω..

Να μην σας τα πολυλογώ (γιατί πάλι θα λέτε οτι άνοιξα το κασελάκι της πολυλογίας), αφού τελειώνει το πάρτυ γύρω στις 6 το πρωί και αφού κοντεύουμε να το κάψουμε το θέμα από το πολύ ψήσιμο, βροντάω το παρεάκι το γνωστό (Πέτρο & ΣΙΑ) σύξυλο (τι το ήθελα, πιο καλά να πήγαινα μαζί τους για βρώμικο και ας μην το τρώω καθότι και λιτοδίαιτη) και φεύγω με τον ιππότη της ασφάλτου.

Ναι καλά, από τις πολλές ταινίες το έχω κάψει, γιατί ο γαλανομάτης, Χρήστος στο όνομα, είχε απλά ένα πρι πρι του 1800, και όχι τη μηχανάρα που περίμενα να έχει ένα ντερέκι σαν και του λόγου του.

Έλα παιδιά, δεν είμαι κακιά, αλλά μην μου το παίζεις και θεός με το πρι πρι, γιατί απλά δεν είναι οτι δεν έχει λεφτά (το φυσάει ο τύπος) αλλά και καλά δεν έχει χρόνο να αποφασίσει αν θέλει Vestrom ή BMW...

Μετά από μια διαδρομή μισής ώρας και αφού το έχω δαγκώσει για τα καλά, γιατί ναι μπορεί να είναι Νοέμβρης μήνας και ο καιρός να έχει τρελλαθεί στο Ελλάντα, αλλά και στις 6 το πρωί να μπαίνει ο αέρας μέσα από το μίνι δεν είναι και ότι καλύτερο.

Φτάνουμε που λέτε στο loft του κυρίου, (άμα σας λέω εγώ οτι το φυσάει αλλά who συγκινείται) στα Βριλήσια, και συνεχίζουμε να το ψήνουμε.

Και μπούρου μπούρου, και από δω κι από εκεί σε σημείο να αρχίσω να γλαρώνω αλλά να μην το δείχνω, λέω δεν μπορεί κάποτε θα φτάσει και στο ψαχνό, αλλά μάλλον ήθελε να το παίξει gentleman.

Ως εδώ ωραία και καλά.....Σιγά σιγά αρχίζουμε την κυρίως συνταγή...Όχι καλέ, δε θα μπω σε λεπτομέρειες, βλαμμένη είμαι??

Έλα, για μαζέψτε το σαλάκι που θέλετε και hot details...Όχι οτι υπήρξαν κιόλας...Χμ, γιατί δεν υπήρξαν??Εμ δε με αφήνετε να σας τα πω.

Την επίμαχη λοιπόν στιγμή που όλα είναι στο φόρτε τους και επιτέλους είναι να πάρει την Πόλη, κατεβάζω ρολλά και λέω.

- Εεεπ, κράνος.

-Τί κράνος.

- Κράνος παιδί μου....πως το λένε,"σκουφάκι"!!

-"Σκουφάκι"??

- Ναι καλό μου, "σκουφάκι"!

- Τί σκουφάκι??

- Όχι αυτά με την φούντα....τα άλλα τα σκουφάκια!

- Δηλαδή??

- Πφφφφφ, προφυλακτικό dear!

- Προφυλακτικό??

- Ναι, you know προφυλακτικό??

Έχει πάρει το ύφος του "τι μου λέει τώρα η γκόμενα" και με κοιτάει λες και κατέβηκα από τον Άρη.Ααα λέω δε θα συνεννοηθούμε σήμερα...

- Προφυλακτικά έχεις??

- Γιατί??

Εκεί είναι που έχω γίνει πλέον βεζούβιος και όχι από την κ@@@@ αλλά από τα νεύρα, όμως κρατάω την ψυχραιμία μου και συνεχίζω με το υφάκι της χαζογκόμενας...

- Ναι βρε μωρό μου....έλα τώρα, δεν μπορεί να μην έχεις, όχι τίποτ'άλλο,ξέχασα και τα δικά μου.

Γιατί όντως πάντα έχω μία καβάτζα αλλά με τα χιλιάδες τσαντάκια, ξέχασα να πάρω...πρέπει να έχω σε κάθε τσαντάκι, να θυμηθώ να το τακτοποιήσω.

- Μα δε χρησιμοποιώ....., μου λέει

Τίιιιιι??? Όχι, όχι διατήρησα την ψυχραιμία μου, το έπαιξα άνετη και προπάντων κιουρία και απλά είπα ένα "Α οκ, καλώς".

Ο τυπάκος δεν ίδρωσε και ξανάρχισε το γνωστό game-χαμούρεμα και την επίμαχη στιγμή τσουπ πετάγομαι και λέω το κλασικό :

- Sorry, άργησα πρέπει να φύγω...

- Τί κάνεις??

- Μόλις θυμήθηκα ένα επείγον ραντεβού...

- Στις 8 το πρωί??

- Ναι, έχω ένα γάμο (σιγά που θα καθόμουν και να το αναλύσω). Ε, έκανε το λάθος...

- Δεν πας καλά....

Εκεί έγινε η έκρηξη....Εγώ δεν πάω καλά??Εσύ δεν πας καλά monsieur που αν μη τι άλλο οκ δε γουστάρεις να προσέξεις που βάζεις την μπεκάτσα σου??Εγώ όμως νοιάζομαι....Δε θα το αναλύσω και παραπάνω.

- Πού πας??

Ε, δεν απάντησα.Ντύθηκα και έφυγα σαν σίφουνας.

Μα είναι δυνατόν?? Πώς την έχει δει ο τύπος??Τη σήμερον ημέρα?? Το σκουφάκι είναι σαν τον αναπτήρα για τους καπνιστές. Αυτός, από πού μας ήρθε οεο??

Πω πω, όσο το σκέφτομαι τόσο τα παίρνω. Και καλά εγώ, που λίγο πολυ όλοι έχουμε κάνει τις ατασταλίες μας, αλλά όχι και με τον κάθε τυχόντα....Ή μήπως το έχουμε κάνει?? Το σκέφτεστε???

Έλα, για να ξυπνάμε. Πάει η χαμένη αθωότητα, που αυτή μας έκαψε!! Εδώ είναι ο θάνατος σου η ζωή μου. Νομίζω οτι στο συγκεκριμένο θέμα καλό είναι να μην πηγαίνουμε γυρεύοντας...

Έλεος, έχουμε χάσει κάθε σεβασμό ( και ναι ξέρω, τώρα μιλάω σαν τον μπαμπά Αριστείδη) και ωραία δεν μας σέβονται οι άλλοι, εμείς όμως ΠΡΕΠΕΙ να μας σεβόμαστε.

Αν μη τι άλλο όλα είναι θέμα savoir vivre προς τον εαυτό μας!!!!!

St.Valemitso's day

Ααααχ!! Τί ωραία μέρα!! Όχι, τα πουλάκια δεν  κελαηδούν , όχι, ο ήλιος δεν λάμπει. Και πως να  λάμπει δηλαδή μέσα Φλεβάρη έχουμε, συντονιστείτε....

Τί γίνεται συνήθως στα μέσα Φλεβάρη??? Όχι, το καρναβάλι αργεί, αν και είμαστε κάθε μέρα για τα πανηγύρια.....Κάτι άλλο γίνεται!! Έλα, για να ξυπνάμε λίγο που ακόμα κοιμάστε, δεν έχουμε πιεί και καφέ!! Έλα παιδιά, συντονιστείτε λέμε! Ααααχ, ο έρωτας σας έχει πάρει τα μυαλά???

- Αννέτα.....

- Καλημέρα Σίσσυ.....

- Πού την είδες βρε Αννέτα μου την καλημέρα??

Τς τς τς, αυτό το κορίτσι πάντα μέσα στην "τρελλή χαρά"!

- Την είδα στο οτι σήμερα είναι Πέμπτη, βρέχει, οπότε δε θα έχω πολλά ραντεβού στη δουλειά!

- Αννέτα, ξύπνα... δεν είναι οποιαδήποτε μέρα σήμερα!

Αναρωτιέμαι με το υπέροχο μυαλουδάκι μου πόσο του "τουνού" έχουμε σήμερα, μην τυχόν έχω ξεχάσει κανενός τα γεννέθλια (ουε και αλοίμονό μου και ποιός ακούει τη μαμά Ορτανσία που όταν μεγαλώνει ένα χρόνο πέφτει σε μαύρη θλίψη, μαμάδες τι να πεις) αλλά δεν πάει κάπου ο νους μου, μιας και πάντα όλο και κάποιος θα με ενημερώσει (καθότι εγώ μονίμως στην κοσμάρα μου, όλο και κάποιον θα ξεχάσω)...

- Σίσσυ, με βοηθάς λίγο?

- Αννέτα..... σήμερα είναι του Αγ. Βαλεντίνου...

Sdoing!! Από πότε γιορτάζουμε του Αγ. Βαλεμήτσου που λέει και ο Πετράν??

- Ε καλά, πώς κάνεις έτσι...

- Πώς κάνω έτσι??

Τί το ήθελα η χριστιανή, η Σίσσυ σε έξαλλη κατάσταση μεταξύ τσιρίδων και κλαψουρίσματος, να παραπονιέται οτι άλλη μία χρονιά ο άγιος των ερωτευμένων την βρίσκει μόνη της.

- Έλα βρε Σισσάκι μου, έλα βρε γλυκουλίνι μου.... Τόσα χρόνια μόνες μας μας βρίσκει αυτή η μέρα.... Ακόμα να συνηθίσεις??

- Τί να συνηθίσω βρε Αννέτα.... οτι είμαι 31 και ακόμα είμαι μόνη μου??

Ω ναι! Η Σίσσυ (απορώ κι εγώ ορισμένες φορές πως έχουμε δέσει) με το που πάτησε τα 30 χτύπησαν όλα τα ρολόγια: βιολογικά, ψηφιακά, γκομενικά....Όλα μαζί. Όπως η συμφωνική της Βιέννης ένα πράγμα... Άστε τα! Δε θέλετε να ξέρετε τί έγινε την ημέρα που έκλεινε τα 30. Απαπα! Ούτε εγώ θέλω να θυμάμαι.... Το "η ζωή εν τάφω" και λίγα λέω.... Απλά για να πιάσετε λίγο το πνεύμα εκείνης της ημέρας....

Τί λέγαμε? Α, ναι! Για την κρίση της Σίσσυ πρωί πρωί.

- Βρε Σίσσυ μου, κι εγώ μόνη μου είμαι (καθότι δεν είχα γνωρίσει κι εγώ κάτι της προκοπής τον τελευταίο καιρό). Κι ο Πέτρος μόνος του είναι. Και ο κυρ Λάζαρος απ'το προπατζίδικο απέναντι, κι αυτός μόνος του είναι....όπως και χιλιάδες άλλος κόσμος....

- Αννέτα....είστε κατ'επιλογήν μόνοι σας!!

What does this mean?? Οτι κατ'επιλογή με άφησε το φρικουλάκι (αχ καλέ που το θυμήθηκα κι αυτό) όπως και άλλα τόσα γκομενάκια?

- Κι εσύ είσαι κατ'επιλογή, dear.....Αφού δεν κουνιέσαι....Πάλι τα ίδια θα λέμε??Δεν κουράστηκες να σου ψέλνω το τροπάρι κάθε τρεις και λίγο? Αμάν πια βρε Σίσσυ μου. Ο πρίγκιψ ξυπόλητος ή με Prada παπουτσάκια δεν πρόκειται να σε βρει ούτε στο σπίτι ούτε στο γραφείο (δικηγορίνα η δεσποινίς)....Θυμάσαι εκείνο τον χασοδίκη τις προάλλες, που σου είπε να βγείτε?? Τον έγραψες.... Μόνο που δεν τον έδειρες δηλαδή τον κακομοίρογλου...Τί να πρωτοθυμηθώ?? Αν δεν βγεις, δε θα γνωρίσεις, αν δε γνωρίσεις δε θα πηδηχτείς, αν δεν πηδηχτείς.....θα μείνεις μόνη σου....

- Αμάν ρε Αννέτα....όλα για σένα ξεκινάνε και καταλήγουν στο sex??

- Όχι....έχω κι άλλα ενδιαφέροντα! Μαρή, εγώ είμαι το θέμα ή εσύ που τα έβαλες με τον "Βγαλεντίνο" ??

- Ποιός είναι αυτός??

Πφφφ, αυτή η κοπέλα όταν αντιπροσωπεύει το χρώμα του μαλλιόυ της με τρελλαίνει.... Δε θα βγάλω άκρη σήμερα.Αννέτα, ψυχραιμία....

- Σισσάκι μου.... έλα καλό μου....ηρέμησε! Άντε, βρόντα το γραφείο, έλα από το μαγαζί να σου περάσω και λίγο τη ρίζα πριν φτάσει στο σαγόνι και θα τα πούμε από κοντά....

- Δε θέλω, παράτα με.....

Ε ρε τι έπαθα μέρα που είναι. Ουπς! Για μισό λεπτό...Αννέτα, σύνελθε, μην επηρεάζεσαι από τις εμπορικές βλακείες. Η μέρα είναι μία συνηθισμένη....Άκου "μέρα που είναι"! Ρε τι έχω πάθει... Κόιτα την που θα επηρεάσει κι εμένα, όχι τίποτ'άλλο σηκώθηκα και με καλή διάθεση σήμερα.. Όχι Σισσάκι, δε θα στην κάνω τη χάρη. Όχι, δε θα μελαγχολήσω λόγω της ημέρας...Και σιγά πια με αυτή την ημέρα. Νομίζω οτι την επινόησαν απλά για να υπάρχει μία μέρα το χρόνο που τα "βαρεμένα - βαρετά" ζευγάρια βρίσκουν μία δικαιολογία για sex!!! Εγώ κύριοι, δεν έχω ανάγκη από κανέναν Βαλεντίνο και κανέναν Βαλεμήτσο. Ερωτεύομαι ( που λέει ο λόγος ) τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου. Όσο για το sex, ε αυτό ας μην το θίξουμε!!!!

Ε καλά, χάνω τα σοκολατάκια, τα αρκουδάκια και αυτά τα ρομαντικά....Ε καλά! Θυμήστε μου, να μην ξεχάσω, άμα γνωρίσω τον έρωτα να του πω "Ψιτ, babe, πρέπει να περιμένουμε ως τις 14 Φλεβάρη για ρομαντισμούς" . Έλα, για να ξυπνάμε λίγο. Πέμπτη είναι. Μία συνηθισμένη μέρα....

Βέβαια, αν όλα αυτά τα πω στη Σίσσυ, θα με πάρει με τα γιαούρτια. Το βλέπουμε τελείως διαφορετικά. Σκέψου Αννέτα, πάρε δραστικά μέτρα αλλιώς την βλέπω να βολτάρει στην πλατεία Συντάγματος με ένα αρκουδάκι ανα χείρας και να ψάχνει για "βαλεντίνους"....

- Σισσούλα μου, τί θα έλεγες να πάρουμε και τον Πέτρο αφού έρθεις να σου φτιάξω την περιβόητη ρίζα, και να πάμε να αράξουμε σπίτι μου?? Έλα, θα σου παραγγείλω και κινέζικο.....(μπλιαξ, τι να κάνω όμως έπρεπε να βάλω τα μεγάλα μέσα) : Πέτρος - κινέζικο - "Μια βραδιά στο Notting Hill"

- Άντε καλά.....

'Οχι, που θα έλεγε όχι.Το θέμα είναι πώς πείθουν τώρα τον Πετράν για κινέζικο και Notting Hill.Xα....

- Σίσσυ μου, επειδή πνίγομαι όμως , δεν τον παίρνεις εσύ τον Πετράκη να τον ενημερώσεις?? (όχι που θα γλύτωνε, χιχιχι)

- Εγώ?? Χμμμ....άντε καλά...στις 5 θα είμαι για την βαφή!

- Σίσυ.....αν ο Πετράν αρνηθεί....λόγω ημέρας....ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!

Άντε πουλάκια μου και του χρόνου... τριπλή με σύζυγο και παιδί ή.....από τις σοκολάτες!!!!!

Αννέτα......σσσσσους!!!

Αααχ!  Χαραμίζομαι! Έχει δίκιο τελικά ο μπαμπάς μου που καμια φορά γκρινιάζει οτι το ταλέντο μου πάει τσάμπα... Ναι οκ, το λέμε σε τελείως διαφορετικό επίπεδο..

Ο καλός μου μπαμπάκας απλά κλαίει και τραβάει τις λιγοστές τρίχες της κεφαλής του, επειδή το καλό του κοριτσάκι, απόφοιτη των Ουρσουλίνων, δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει εκείνες τις περιβόητες σπουδές του στην Ιστορία Τέχνης, σε μία από τις καλύτερες σχολές του Λονδίνου.

Ναι, το ομολογώ, είχα αρκετό ταλέντο πάνω στην τέχνη αλλά μια βόλτα από τον Vidal Sassoon για αλλαγή look, ήταν αρκετή για να αλλάξω και ρότα στην καριέρα μου. Βέβαια, το αρχικό concept δεν ήταν να καταλήξω στο κομμωτήριο της κυρίας Ντέπυ, αλλά και αυτό δική μου απόφαση ήταν, όταν με καταδίωκε εκείνο το Ιταλάκι, ο Rafaelo, επειδή δε δεχόμουν να συναντήσω την ναπολιτάνικη φαμίλια του. Μα το φαντάζεστε?? Δε θα είχε πολύ πλάκα??

Από σπουδάστρια στο Ιnstitute of Art του Λονδίνου, μεταστροφή στο art du coiffure, για να καταλήξω η Χρυσή Αννέτα de la cocina Italiana....

Ε όχι! Με τίποτα δε θα χαλάλιζα τις σπουδές στο Παρίσι, γιατί από το Λονδίνο βρέθηκα σε μία από τις καλύτερες σχολές κομμωτικής των Παρισίων, και από εκεί σε ένα σεμινάριο στη Φλωρεντία, όπου κατέληξα να κάνω ειδυλλιακούς περιπάτους με τον Rafaelo!!

Τς τς τς, τί σου είναι αυτοί οι Ιταλοί ρε παιδί μου. Δυο τρία ρομαντικά ραντεβού και αμέσως θέλουν να σε γνωρίσουν στη mama και στο fratello!

Τεσπα.... τί σας έλεγα?? Α ναι, γιατί χαραμίζομαι (για τους δικούς μου λόγους πάντα βεβαίως βεβαίως). Που λέτε, αποφάσισε η κυρία Ντέπυ εν καιρώ κρίσης να κάνει ρεκτιφιέ στο μαγαζί. Ναι, υπάρχουν και οι φορές που δεν αφοσιώνεται μόνο στο ρεκτιφιέ των κυριών της γειτονιάς.

Η κυρία Ντέπυ, αν και έχει πλέον πατήσει τα 70, από γούστο σε γενικές γραμμές καλά τα πάει και κοιτάει πάντα να είναι μέσα στη μόδα. Χα.... τί νομίζατε?? Οτι έχετε να κάνετε με μία κυριούλα 70 + (αυτό το + δεν διευκρινίστηκε ποτέ ) παραδοσιακή και κλασική?? Αμ δε.... Μάλλον extreme θα την χαρακτήριζε κανείς. Πιο extreme και από το extreme (βλπ. εμένα).

Ξεκίνησε λοιπόν να ρωτάει δεξιά και αριστερά διάφορες γνώμες, οι οποίες εννοείται οτι διέφεραν κατά 180 μοίρες η μία από την άλλη. Μα, τί περίμενες κυρία Ντέπυ μου? Να συμφωνήσει η άποψη της κλασάτης κυρίας Μεταξίας με την άποψη της τεκνατζουντελικάτης κυρίας Αφροδίτη? Μα ούτε μία στο δις που δεν πρόκειται ποτέ να δούμε.

Τολμάω κι εγώ που λέτε να πω την ταπεινή μου γνώμη, καθότι με κάποια εμπειρία στα θέματα αυτά (ένα χρονάκι στο school of Art το έκανα) και επίσης γιατί εγώ θα είμαι αυτή που τρώει στη μάπα το σαλόν 10 ώρες την ημέρα, πολλές φορές και 15. Τί το ήθελα η έρημη μου λέτε?? Τις έδωσα κάποιες ιδέες κυρίως για τα χρώματα που θα μπορούσαν να παίξουν στο μαγαζί που αν μη τι άλλο θα έδιναν στο σαλόν μία νότα φρεσκάδας, μοντέρνου, χωρίς να χάνει το στυλ της κυρίας Ντέπυ, αλλά να μη γίνεται και τριτοκλασάτο...

Γιατί μπορεί η Καλλιθέα να μην είναι Κολωνάκι, αλλά δεν παύει να έχει και μία αίγλη. Γιατί λοιπόν εμείς να θέλουμε να την ισοπεδώσουμε madame??

Εκεί λοιπόν που έχω πορωθεί και της λέω τί και πώς, μου πετάει ένα "Μικρή, σους".

Σους σε μενα?? Στην Αννέτα?? Που αν δεν ήμουν εγώ όχι ανακαίνιση δεν θα έκανε αλλά θα έβγαινε και με το δίκανο στη Δαβάκη να ψάχνει τις γιαγιάδες να τις κουρέψει τσάμπα. Ε, ως εδώ!! Γιατί ναι οκ δε λέω μικρή είμαι (έλα,για σκασμός) αλλά madame για μισό λεπτό...

Χα! Έχε χάρη που δεν ξέρεις το ποιόν μου, αλλιώς θα σου έλεγα αν θα έκανες σους!

Γιατί ναι, όταν έπιασα δουλειά σε σένα, το έπαιξα αθώα φοιτητριούλα από την Καρδίτσα, που δεν έχει συγγενείς και φίλους στην Αθήνα και έψαχνε δουλειά για τα προς το ζειν. Ναι, όχι οτι δεν τρώω από την κυρία Ντέπυ, αλλά εκείνη δεν ξέρει τίποτα για την καταγωγή εκ Κηφισιάς, τις Ουρσουλίνες και την επανάστασή μου.

Γιατί? Γιατί έτσι μου αρέσει! Όταν αποφασίζεις να αλλάξεις ζωή, αλλάζεις τα πάντα, ξαναγεννιέσαι από την αρχή, χωρίς όμως να αλλάξεις και το εσωτερικό σου ποιόν.

Γι΄αυτό κυρία Ντέπυ μου, μην τα βάζεις μαζί μου γιατί καλή καλή αλλά ααααααα μην μου πατήσεις τον κάλο!!

Ποτέ τα Σάββατα

Θέλω να την κάνω την μαλακία μου...ψέμματα να πω?? Αλλά μήπως πρέπει πρώτα να σκεφτώ πριν πράξω???

Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτός ο έρημος παρορμητισμός μου με οδήγησε στη σώτα...Τί να κάνω ρε παιδιά,άμα με πιάσει αυτή η μαλακία και μου σφηνωθεί κάτι στο μυαλό(τζιιιιιιιζζζ) ε δεν μπορώ να το ελέγξω.....

Τί να γίνει? Δεν είναι τυχαίο που οι κοντινοί πλην τίμιοι φίλοι μου με λένε τρελλή.

Όλα που λέτε ξεκίνησαν όταν το γκομενάκι που γνώρισα προ 2 εβδομάδων, για το οποίο ευθύνονται τα άστρα της κυρίας Αφροδίτης (αν θυμάστε από προηγούμενο επεισόδιο), με πήρε χθες το βράδυ την ώρα που τα έπινα με τη Σίσυ και τον Πετράν ( από τις λίγες φορές που μας κάνει ο άρχοντας της Δαβάκη την τιμή να μας συνοδεύσει)  και είχαμε απογειωθεί με τους ήχους εκείνου του υπέροχου γαλανομάτη DJ στο  SIX D.O.G.S...

Κι εγώ δεν ξέρω πώς πήρα χαμπάρι το κινητό που λύσσαγε μέσα στην τσέπη μου.Ήταν ο τυπάκος ο οποίος λόγω του οτι τον έγραψα Σαββατιάτικα,πήρε να μου αφιερώσει ένα άσμα του Αντωνάκη...

Ναι οκ, με τα ελληνικά άσματα δεν τα πάω και πολύ καλά,στον Αντωνάκη όμως έχουμε μία ιδιαίτερη αγάπη κυρίως μετά από ένα μπουκαλάκι βότκα που η ζωή είναι υπέροχη και τον ακούς για να πέσεις στα πατώματα , γιατί όσο να ΄ναι οι Έλληνες ένα μαζοχισμό τον έχουμε (μας αρέσει να κυλιόμαστε στα πατώματα και τις ώρες που δεν κάνουμε SEX)

Το θέμα που λέτε ξεκινάει όταν ο Δημητράκης (το τυπάκι fan-Ρέμου) στις 4 το πρωί πήρε να αφιερώσει το άσμα "Τα Σάββατα" 

"Μα γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα??" Εεεεεε?? (βγαίνει το συννεφάκι-φούσκα πάνω από την κεφαλή μου)

Χμμμ.... Πού να σταθώ??Στο οτι μετά από δύο εβδομάδες που έτυχε να συνεχίσουμε να βγαίνουμε(γιατί το ρεκόρ μου δεν ξεπερνάει το μήνα) πρέπει και να σε αγαπάω?? Από τώρα?? Μήπως πρέπει και να ραφτώ??Δηλαδή τί τρέχει με τα Σάββατα?? Για όπα λίγο, γιατί μάλλον κάτι έχω χάσει.... Ναι, δε σε αγαπάω τα Σάββατα.Πώς να το κάνουμε δηλαδή, τα Σάββατα είναι αφιερωμένα σε μένα και την παρέα μου.Πού είναι αγαπητέ μου το κακό??Ακόμα και να σε αγαπούσα (μακρυά από μας) το οτι την συγκεκριμένη μέρα εγώ θέλω να πάω να χτυπηθώ σαν το χταπόδι (καθότι δεν έχουμε και το ίδιο γούστο στη μουσική) ενώ εσύ θες να ακούσεις τις ζεμπεκιές σου, τί σημαίνει?? Οτι δε σε αγαπάω??

Η αλήθεια βέβαια είναι οτι δε σε αγαπάω.... Πότε καλέ να προλάβω??Και αν εσύ στις δύο εβδομάδες αγαπάς (γιατί είμαι και συμπαθέστατη και ερωτεύσιμη βεβαίως βεβαίως και ναι ας το ομολόγήσουμε,πολλοί πέσανε στα πατώματα για χάρη μου,σκάσε Πετράν που όταν το αναφέρω με λες ψωνάρα) εγώ τώρα τί πρέπει να κάνω??

Για να μη σας τα πολυλογώ (ναι,ξέρω,είμαι λίγο παρλαπιπίδω) εξεπλάγην λίγο από τη συμπεριφορά το Δημητράκη,κι επειδή εκείνη την ώρα μετά απο τρία καμικάζι ήταν δύσκολο να σκεφτώ, του το έκλεισα στη μούρη.Για να μην φανώ όμως και γαϊδουράκι του έστειλα ένα μήνυμα του στυλ "Καλέ μου δεν σε άκουγα".

Το καλό είναι οτι αν και φρίκαρα εκείνη τη στιγμή, γιατί το απόγευμα είχε προηγηθεί και μία γκρίνια επειδή θα έβγαινα με τον Πετράν , η ψωνάρα κολακεύτηκα και συνέχισα το χταποδίσιο χορό και τα χαμόγελα δεξιά και αριστερά...

Αχ!Πότε θα πέσει ο γαλανομάτης DJ?? Αννέταααα,σύνελθε! Εδώ ο άλλος σε παίρνει και σου βάζει τραγούδια κι εσύ σκέφτεσαι τον DJ????

Άρα.... πού καταλήγουμε?? Οτι πρέπει να την κάνω την μαλακία που λέγαμε στην αρχή και ναι επιτέλους θα δώσω κι εγώ μία σώτα...

Λυπάμαι Δημητράκη μου, you are too good to be true!!

Ίσως κάποιο άλλο κοριτσάκι εκτιμήσει τον Ρέμο και τον Κιάμο και τελικά σε αγαπήσει.....και τα Σάββατα!!!

Ένα κορίτσι κοιτάει τα άστρα

Δηλαδή δεν το κατάλαβα??

Επειδή τα άστρα είπαν οτι σήμερα θα συναντήσω τον έρωτα της ζωής μου,πρέπει να τα σταυρώσω και να τον περιμένω??

Αμ δε...Αλοίμονο κάθε φορά που η κυρία Αφροδίτη έρχεται και με ενημερώνει για το πού βρίσκεται ο 7ος οίκος μου ή πού έχω τη σελήνη και γι'αυτό η κυρία Ντέπυ με κοιτάει λίγο στραβά σήμερα, να κάθομαι εγώ να περιμένω τις εξελίξεις...

Μα είναι ποτέ δυναμόν??Επειδή δηλαδή ο Ερμής μέχρι τις 10 τουτουνού θα είναι ανάδρομος,να πρέπει εγώ να λειτουργώ βάσει άστρων.

Αχ! Το ξέρω το άστρο μου κυρία Αφροδίτη μας. Θαμπό, μικρό και ανύπαρκτο....αλλά και τί να κάνουμε??

Έρχεται που λέτε το πρωί για την καθιερωμένη βαφή του μήνα,η οποία πάντα καλύπτεται από τις μηνιαίες προβλέψεις για το άστρο μου,τις οποίες θέλοντας και μη πρέπει να ακούσω και να δείχνω και το υποτυπώδες ενδιαφέρον,το οποίο πάντα στολίζω με "ΑΑΑΑ"και "ΩΩΩ" .Εννοείται βέβαια πως από μέσα μου λέω "άσε μας καλή μου πρωί πρωί"(δε λέω τα υπόλοιπα στολίδια).

Αρχίζει που λέτε την ανάλυση του μήνα, την οποία πάντα τεκμηριώνει με περιστατικά τα οποία της έχουν συμβεί άνα διαστήματα βάσει άστρων...

Μα τί μου λέτε??Οτι πρέπει με την τσίμπλα στο μάτι κάθε πρωί να βλέπω τις αστρολογικές προβλέψεις και βάσει αυτών να ξεκινάω τη μέρα μου??

Δηλαδή σήμερα να μην πιω καφέ από τα χεράκια του φίλου μου (βλπ.Πέτρος) γιατί τα άστρα είπαν οτι θα τσακωθώ με έναν γείτονα?? Α ρε Πετράκη τι θα πάθεις!

Άντε τώρα να πείσεις την κυρία Αφροδίτη οτι όλα είναι θέμα τύχης και συγκυριών και οτι τη ζωή εμείς την πάμε και δεν μας πάει...

Ως επι το πλείστον  δηλαδή γιατί όταν το γκομενάκι (μην ξεχνιόμαστε , ένα πόνο ακόμα όσο να 'ναι τον έχουμε) αποφασίζει να σε κερατώσει,ε ναι,εκεί ίσως φταίνε τα άστρα και τα φεγγάρια που είναι σε θέση ανάποδη..

Δεν ευθύνονται όμως τα άστρα που εγώ είμαι τρελλή (ουπς...αυτό δεν έπρεπε να το αποκαλύψω),φαίνεται άλλωστε..

Πάντως η κυρία Αφροδίτη ήταν κάθετη : σήμερα το βράδυ η τέλος πάντων μέσα στη μέρα, το σύμπαν θα συνωμοτήσει υπέρ μου και θα γνωρίσω τον έρωτα...

Η ώρα είναι έξι, δυο ωρίτσες ακόμα και μετά έφυγα...πάω να στολιστώ , να κάνω τα beaute μου (ευκαιρία επιτέλους να κάνω και την περιβόητη αποτρίχωση που κοντέυω να αποκτήσω την γάμπα-Βαμβακούλα) και μετά βουρ για ποτά με την Σίσυ και....τον έρωτα!!

Ε ρε κυρα Αφροδίτη τί έχεις να ακούσεις αν τα άστρα δεν κάνουν τη δουλειά τους.....!!!

Η Αννέτα σε τσάι με τις κυρίες των τιμών

Μα πώς σιχαίνομαι αυτές τις συγκεντρώσεις της μαμάς Ορτανσίας δε λέγεται. Ναι, τη μαμά μου τη λένε Ορτανσία…τώρα πως κολλάει αυτό το όνομα με την καταγωγή εκ Κηφισιάς, ποτέ δεν το κατάλαβα.

    Καλέ ναι, τι νομίζατε, ότι έχω μεγαλώσει απλά όπως όλος ο normal κόσμος? Σας πληροφορώ ότι τελείωσα τις Ουρσουλίνες!! Sdoing !! Κι όμως…αλλά ναι , έκανα κι εγώ την επανάστασή μου. Καλε θα σας τα πω, τι βιάζεστε ?? Τς τς τς άμα σας τα πω όλα με μιας, τότε τι θα έχετε για μετά? Εεεεε ?? 

    Με παίρνει που λέτε η μαμά και μου λέει “Έλα κοριτσάκι μου, έλα επιτέλους που θέλουν να δουν και οι φιλενάδες μου, πόσο έχεις ομορφύνει”.  Διότι είμαστε και ομορφόσογο!

    “Βρε μανούλα δεν με λυπάσαι ντρουγκου ντρουγκου από Καλλιθέα – Κηφισιά και τούμπαλιν για να με δουν οι φίλες σου? Τι είμαι αξιοθέατο? ”  Τεσπα, άντε να της κάνω το χατήρι”

     Πάω που λέτε ντυμένη, όσο πιο απλά μπορώ, ώστε να ταιριάζει  το στυλ  στη συνεστίαση και σε όλη τη διαδρομή να πρέπει να θυμάμαι ότι δεν πρέπει να βρίζω, να χρησιμοποιώ απλές λέξεις και όχι τη δική μου αργκό ( το αιώνιο πρόβλημα!) και να να φοράω αυτό το χαμόγελο, ξέρετε το γνωστό, της Colgate.

    Η αλήθεια είναι ότι είχα να ανέβω πάνω από μήνα στο πατρικό-αρχοντικό αλλά τους το έχω ξεκαθαρίσει….. για να μην τους καθαρίσω όλους μαζί!

 Που λέτε, με περίμενε ο κυρ Λάμπρος (προσωπικός – οικογενειακός ταρίφας) να με παραλάβει. Ας είναι καλά ο γλυκούλης μου. Πάντα τον λάτρευα αυτόν τον άνθρωπο, από μικρή. Ε ακόμα μικρή είμαι, εννοώ όμως από παιδούλα! Αφού λέμε τα νέα μας, πάντα τα βασικά και αφού μου λέει τα οικογενειακά του, διότι μόνο εκείνος μιλάει ενώ εγώ απλά κουνάω το κεφάλι ή λέω συνέχεια ναι, φτάνουμε στο σπίτι…

   Η μαμά μέσα στην τρελή χαρά, εγώ πάλι μέσα στα νεύρα!

     “Αμάν βρε παιδί μου, τόσο πολύ δε θες να μας βλέπεις?  Αυτό το σκουλαρίκι στο φρύδι δεν μπορούσες να το βγάλεις?  ”

    Που να έβλεπε και το καινούριο μου tattoo…

    “Μαμά σταμάτα την γκρίνια!”

    “Καλά βρε Ανέττα μου μην κάνεις έτσι, έχεις γίνει νευρόσπαστο πια, μια κουβέντα είπα”

    Μα πώς να μην έχω νεύρα, όταν αντί να είμαι αραγμένη στο ωραίο μου στέκι, έχω έρθει για απογευματινό τσάι με τις κυρίες των τιμών…

    Δε πρόλαβα να μπώ στο καθιστικό και άρχισαν τα κλασσικά… “Πως μεγάλωσες κοριτσάκι μας, πόσο ομόρφυνες, άντε πια και πότε θα σε παντρέψουμε, ακόμα να τον βρεις? ” Τι τους λες τώρα…  Καμιά φορά αναρωτιέμαι, τότε παντρεύονταν στα είκοσι, κάνανε αμέσως παιδιά και στα εξήντα είναι ακόμα με τον ίδιο άντρα. Μα σαράντα  χρόνια να ξυπνάω και να κοιμάμαι με τον ίδιο??  TRAGIK…

   Άντε να τους το πεις, θα σε περάσουν για την αρχιτσουλάρα. Έχουν αλλάξει οι εποχές κυρίες μου. Άσε το άλλο, πού να τον βρω?  Οι μισοί είναι gay, οι άλλοι μισοί παντρεμένοι και οι υπόλοιποι μαλάκες. Και καλά οι gay και οι παντρεμένοι φαίνονται, οι μαλάκες? Εδώ όλες οι κυρίες συμφώνησαν μαζί μου… 

    Η μαμά Ορτανσία να θέλει να πεθάνει από την ντροπή της διότι, ναι οκ, στην αρχή κρατιόμουν  χρησιμοποιόντας όλα τα SOS του savoir vivre, ε κάποια στιγμή όμως, άνθρωπος είμαι, έφυγε ο Ζαμπούνης από μέσα μου. Σιγά! Ένα “μαλάκας” είπα, σκέψου να τους έλεγα ότι έφαγα και σώτα. Γιατί τη σώτα την είχα φάει εδώ και δύο ώρες ,όπως την τρώω και κάθε μέρα σε διάφορες φάσεις.

     Τέλος καλό  όλα καλά, το τσάι κατέληξε σε κονιακάκια και οι mantames de bovary μετά από το πρώτο ποτηράκι άρχισαν να κελαηδάνε…Πάει και η καταγωγή των ΒΠ, πάνε και τα κολέγια, πάνε όλα. Το κορυφαίο ήταν ο διάλογος μεταξύ μαμάς και φιλενάδας για τον Εζέλ (βλ.τουρκικη σαπουνόπερα)

     “Αχ και να ήμουν 18 χρονών κοριτσάκι, στην Κωνσταντινούπολη θα πήγαινα για να τον βρω” να κόβει η μία “Καλέ θα τα παρατούσα όλα” να ράβει η άλλη, αλλά το κορυφαίο το είπε κλασσίκα η δικιά μου…

    “H αλήθεια είναι ότι είναι πολύ …..καβλωτικός ”  “ Καλέ μαμά????  Ντροπή.. πού πήγαν οι καλοί σου τρόποι?? Έτσι σε έχω μάθει εγώ?” και χαχχαχα τα γέλια τους ακούγονταν μέχρι την Εκάλη.

 Να μ΄ αυτά και με τ΄ άλλα πέρασαν δύο ώρες, τις ματσοφίλησα όλες και πήρα το τρένο του γυρισμού για το σπιτάκι μου. Ουφ….αιώνας μου φάνηκε!

 Back to reality now, σας φιλώ στα μούτρα