Αννέτα......σσσσσους!!!

Αααχ!  Χαραμίζομαι! Έχει δίκιο τελικά ο μπαμπάς μου που καμια φορά γκρινιάζει οτι το ταλέντο μου πάει τσάμπα... Ναι οκ, το λέμε σε τελείως διαφορετικό επίπεδο..

Ο καλός μου μπαμπάκας απλά κλαίει και τραβάει τις λιγοστές τρίχες της κεφαλής του, επειδή το καλό του κοριτσάκι, απόφοιτη των Ουρσουλίνων, δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει εκείνες τις περιβόητες σπουδές του στην Ιστορία Τέχνης, σε μία από τις καλύτερες σχολές του Λονδίνου.

Ναι, το ομολογώ, είχα αρκετό ταλέντο πάνω στην τέχνη αλλά μια βόλτα από τον Vidal Sassoon για αλλαγή look, ήταν αρκετή για να αλλάξω και ρότα στην καριέρα μου. Βέβαια, το αρχικό concept δεν ήταν να καταλήξω στο κομμωτήριο της κυρίας Ντέπυ, αλλά και αυτό δική μου απόφαση ήταν, όταν με καταδίωκε εκείνο το Ιταλάκι, ο Rafaelo, επειδή δε δεχόμουν να συναντήσω την ναπολιτάνικη φαμίλια του. Μα το φαντάζεστε?? Δε θα είχε πολύ πλάκα??

Από σπουδάστρια στο Ιnstitute of Art του Λονδίνου, μεταστροφή στο art du coiffure, για να καταλήξω η Χρυσή Αννέτα de la cocina Italiana....

Ε όχι! Με τίποτα δε θα χαλάλιζα τις σπουδές στο Παρίσι, γιατί από το Λονδίνο βρέθηκα σε μία από τις καλύτερες σχολές κομμωτικής των Παρισίων, και από εκεί σε ένα σεμινάριο στη Φλωρεντία, όπου κατέληξα να κάνω ειδυλλιακούς περιπάτους με τον Rafaelo!!

Τς τς τς, τί σου είναι αυτοί οι Ιταλοί ρε παιδί μου. Δυο τρία ρομαντικά ραντεβού και αμέσως θέλουν να σε γνωρίσουν στη mama και στο fratello!

Τεσπα.... τί σας έλεγα?? Α ναι, γιατί χαραμίζομαι (για τους δικούς μου λόγους πάντα βεβαίως βεβαίως). Που λέτε, αποφάσισε η κυρία Ντέπυ εν καιρώ κρίσης να κάνει ρεκτιφιέ στο μαγαζί. Ναι, υπάρχουν και οι φορές που δεν αφοσιώνεται μόνο στο ρεκτιφιέ των κυριών της γειτονιάς.

Η κυρία Ντέπυ, αν και έχει πλέον πατήσει τα 70, από γούστο σε γενικές γραμμές καλά τα πάει και κοιτάει πάντα να είναι μέσα στη μόδα. Χα.... τί νομίζατε?? Οτι έχετε να κάνετε με μία κυριούλα 70 + (αυτό το + δεν διευκρινίστηκε ποτέ ) παραδοσιακή και κλασική?? Αμ δε.... Μάλλον extreme θα την χαρακτήριζε κανείς. Πιο extreme και από το extreme (βλπ. εμένα).

Ξεκίνησε λοιπόν να ρωτάει δεξιά και αριστερά διάφορες γνώμες, οι οποίες εννοείται οτι διέφεραν κατά 180 μοίρες η μία από την άλλη. Μα, τί περίμενες κυρία Ντέπυ μου? Να συμφωνήσει η άποψη της κλασάτης κυρίας Μεταξίας με την άποψη της τεκνατζουντελικάτης κυρίας Αφροδίτη? Μα ούτε μία στο δις που δεν πρόκειται ποτέ να δούμε.

Τολμάω κι εγώ που λέτε να πω την ταπεινή μου γνώμη, καθότι με κάποια εμπειρία στα θέματα αυτά (ένα χρονάκι στο school of Art το έκανα) και επίσης γιατί εγώ θα είμαι αυτή που τρώει στη μάπα το σαλόν 10 ώρες την ημέρα, πολλές φορές και 15. Τί το ήθελα η έρημη μου λέτε?? Τις έδωσα κάποιες ιδέες κυρίως για τα χρώματα που θα μπορούσαν να παίξουν στο μαγαζί που αν μη τι άλλο θα έδιναν στο σαλόν μία νότα φρεσκάδας, μοντέρνου, χωρίς να χάνει το στυλ της κυρίας Ντέπυ, αλλά να μη γίνεται και τριτοκλασάτο...

Γιατί μπορεί η Καλλιθέα να μην είναι Κολωνάκι, αλλά δεν παύει να έχει και μία αίγλη. Γιατί λοιπόν εμείς να θέλουμε να την ισοπεδώσουμε madame??

Εκεί λοιπόν που έχω πορωθεί και της λέω τί και πώς, μου πετάει ένα "Μικρή, σους".

Σους σε μενα?? Στην Αννέτα?? Που αν δεν ήμουν εγώ όχι ανακαίνιση δεν θα έκανε αλλά θα έβγαινε και με το δίκανο στη Δαβάκη να ψάχνει τις γιαγιάδες να τις κουρέψει τσάμπα. Ε, ως εδώ!! Γιατί ναι οκ δε λέω μικρή είμαι (έλα,για σκασμός) αλλά madame για μισό λεπτό...

Χα! Έχε χάρη που δεν ξέρεις το ποιόν μου, αλλιώς θα σου έλεγα αν θα έκανες σους!

Γιατί ναι, όταν έπιασα δουλειά σε σένα, το έπαιξα αθώα φοιτητριούλα από την Καρδίτσα, που δεν έχει συγγενείς και φίλους στην Αθήνα και έψαχνε δουλειά για τα προς το ζειν. Ναι, όχι οτι δεν τρώω από την κυρία Ντέπυ, αλλά εκείνη δεν ξέρει τίποτα για την καταγωγή εκ Κηφισιάς, τις Ουρσουλίνες και την επανάστασή μου.

Γιατί? Γιατί έτσι μου αρέσει! Όταν αποφασίζεις να αλλάξεις ζωή, αλλάζεις τα πάντα, ξαναγεννιέσαι από την αρχή, χωρίς όμως να αλλάξεις και το εσωτερικό σου ποιόν.

Γι΄αυτό κυρία Ντέπυ μου, μην τα βάζεις μαζί μου γιατί καλή καλή αλλά ααααααα μην μου πατήσεις τον κάλο!!