Μα πώς σιχαίνομαι αυτές τις συγκεντρώσεις της μαμάς Ορτανσίας δε λέγεται. Ναι, τη μαμά μου τη λένε Ορτανσία…τώρα πως κολλάει αυτό το όνομα με την καταγωγή εκ Κηφισιάς, ποτέ δεν το κατάλαβα.
Καλέ ναι, τι νομίζατε, ότι έχω μεγαλώσει απλά όπως όλος ο normal κόσμος? Σας πληροφορώ ότι τελείωσα τις Ουρσουλίνες!! Sdoing !! Κι όμως…αλλά ναι , έκανα κι εγώ την επανάστασή μου. Καλε θα σας τα πω, τι βιάζεστε ?? Τς τς τς άμα σας τα πω όλα με μιας, τότε τι θα έχετε για μετά? Εεεεε ??
Με παίρνει που λέτε η μαμά και μου λέει “Έλα κοριτσάκι μου, έλα επιτέλους που θέλουν να δουν και οι φιλενάδες μου, πόσο έχεις ομορφύνει”. Διότι είμαστε και ομορφόσογο!
“Βρε μανούλα δεν με λυπάσαι ντρουγκου ντρουγκου από Καλλιθέα – Κηφισιά και τούμπαλιν για να με δουν οι φίλες σου? Τι είμαι αξιοθέατο? ” Τεσπα, άντε να της κάνω το χατήρι”
Πάω που λέτε ντυμένη, όσο πιο απλά μπορώ, ώστε να ταιριάζει το στυλ στη συνεστίαση και σε όλη τη διαδρομή να πρέπει να θυμάμαι ότι δεν πρέπει να βρίζω, να χρησιμοποιώ απλές λέξεις και όχι τη δική μου αργκό ( το αιώνιο πρόβλημα!) και να να φοράω αυτό το χαμόγελο, ξέρετε το γνωστό, της Colgate.
Η αλήθεια είναι ότι είχα να ανέβω πάνω από μήνα στο πατρικό-αρχοντικό αλλά τους το έχω ξεκαθαρίσει….. για να μην τους καθαρίσω όλους μαζί!
Που λέτε, με περίμενε ο κυρ Λάμπρος (προσωπικός – οικογενειακός ταρίφας) να με παραλάβει. Ας είναι καλά ο γλυκούλης μου. Πάντα τον λάτρευα αυτόν τον άνθρωπο, από μικρή. Ε ακόμα μικρή είμαι, εννοώ όμως από παιδούλα! Αφού λέμε τα νέα μας, πάντα τα βασικά και αφού μου λέει τα οικογενειακά του, διότι μόνο εκείνος μιλάει ενώ εγώ απλά κουνάω το κεφάλι ή λέω συνέχεια ναι, φτάνουμε στο σπίτι…
Η μαμά μέσα στην τρελή χαρά, εγώ πάλι μέσα στα νεύρα!
“Αμάν βρε παιδί μου, τόσο πολύ δε θες να μας βλέπεις? Αυτό το σκουλαρίκι στο φρύδι δεν μπορούσες να το βγάλεις? ”
Που να έβλεπε και το καινούριο μου tattoo…
“Μαμά σταμάτα την γκρίνια!”
“Καλά βρε Ανέττα μου μην κάνεις έτσι, έχεις γίνει νευρόσπαστο πια, μια κουβέντα είπα”
Μα πώς να μην έχω νεύρα, όταν αντί να είμαι αραγμένη στο ωραίο μου στέκι, έχω έρθει για απογευματινό τσάι με τις κυρίες των τιμών…
Δε πρόλαβα να μπώ στο καθιστικό και άρχισαν τα κλασσικά… “Πως μεγάλωσες κοριτσάκι μας, πόσο ομόρφυνες, άντε πια και πότε θα σε παντρέψουμε, ακόμα να τον βρεις? ” Τι τους λες τώρα… Καμιά φορά αναρωτιέμαι, τότε παντρεύονταν στα είκοσι, κάνανε αμέσως παιδιά και στα εξήντα είναι ακόμα με τον ίδιο άντρα. Μα σαράντα χρόνια να ξυπνάω και να κοιμάμαι με τον ίδιο?? TRAGIK…
Άντε να τους το πεις, θα σε περάσουν για την αρχιτσουλάρα. Έχουν αλλάξει οι εποχές κυρίες μου. Άσε το άλλο, πού να τον βρω? Οι μισοί είναι gay, οι άλλοι μισοί παντρεμένοι και οι υπόλοιποι μαλάκες. Και καλά οι gay και οι παντρεμένοι φαίνονται, οι μαλάκες? Εδώ όλες οι κυρίες συμφώνησαν μαζί μου…
Η μαμά Ορτανσία να θέλει να πεθάνει από την ντροπή της διότι, ναι οκ, στην αρχή κρατιόμουν χρησιμοποιόντας όλα τα SOS του savoir vivre, ε κάποια στιγμή όμως, άνθρωπος είμαι, έφυγε ο Ζαμπούνης από μέσα μου. Σιγά! Ένα “μαλάκας” είπα, σκέψου να τους έλεγα ότι έφαγα και σώτα. Γιατί τη σώτα την είχα φάει εδώ και δύο ώρες ,όπως την τρώω και κάθε μέρα σε διάφορες φάσεις.
Τέλος καλό όλα καλά, το τσάι κατέληξε σε κονιακάκια και οι mantames de bovary μετά από το πρώτο ποτηράκι άρχισαν να κελαηδάνε…Πάει και η καταγωγή των ΒΠ, πάνε και τα κολέγια, πάνε όλα. Το κορυφαίο ήταν ο διάλογος μεταξύ μαμάς και φιλενάδας για τον Εζέλ (βλ.τουρκικη σαπουνόπερα)
“Αχ και να ήμουν 18 χρονών κοριτσάκι, στην Κωνσταντινούπολη θα πήγαινα για να τον βρω” να κόβει η μία “Καλέ θα τα παρατούσα όλα” να ράβει η άλλη, αλλά το κορυφαίο το είπε κλασσίκα η δικιά μου…
“H αλήθεια είναι ότι είναι πολύ …..καβλωτικός ” “ Καλέ μαμά???? Ντροπή.. πού πήγαν οι καλοί σου τρόποι?? Έτσι σε έχω μάθει εγώ?” και χαχχαχα τα γέλια τους ακούγονταν μέχρι την Εκάλη.
Να μ΄ αυτά και με τ΄ άλλα πέρασαν δύο ώρες, τις ματσοφίλησα όλες και πήρα το τρένο του γυρισμού για το σπιτάκι μου. Ουφ….αιώνας μου φάνηκε!
Back to reality now, σας φιλώ στα μούτρα 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου